به گزارش تجارت نیوز، روزنامه همشهری نوشت: در این وضعیت عجیب نیست که سالانه چند استعداد نو یا کارگردانانی با جهان خاص خودشان در سینمای ایران ظهور میکنند، اما کمی که گردوخاکها میخوابد و چشمها به بودنشان عادت میکند، معلوم میشود که نه خبری از سبکی تازه است، نه حرفی نو و نه روایتی امتحاننشده.
سروش صحت یکی از مصادیق این وضعیت در سینمای ایران است که با همان نخستین فیلمش، «جهان با من برقص»، برای عدهای از تماشاگران و منتقدان، موفق به خلق جهانی خاص شد که در فیلم بعدیاش، «صبحانه با زرافهها»، نیز امتداد پیدا کرد. حالا جدیدترین فیلم او، «استخر»، بهوضوح با واکنشهایی کمتر ستایشآمیز مواجه شده و فروش کمتر آن از درام تلخ «زندهشور» نیز مؤید همین سرخوردگی از تازهترین ساخته صحت است. اما چرا فیلم جدید صحت به دل تماشاگران ننشسته است؟ کمیک بیمایه
شوخیهای صحت در فیلمهایش (و حتی سریالهای «لیسانسهها» و «مگه تموم عمر چندتا بهاره؟») به موقعیت وابسته است، نه دیالوگهای بامزه. ممکن است صحنهای کاملاً جدی باشد، اما بهخاطر موقعیت و رفتار شخصیتها خندهدار جلوه کند. عموم صحنههای کمیک «استخر» این ویژگی را دارند که در خندهگرفتن از تماشاگر کاملا ناموفقاند. مثلا شوخی با سیگارکشیدن سهیل (با بازی سورنا صحت) و قولدادن به پدرش، امیر (با بازی امین حیایی)برای ترککردن ذاتا فاقد آن نمک و کشش لازم برای اثرگذاری این صحنه تکراری است. این بیاثری حاصل اجرای بد و البته بیمایگی خود موقعیت است. بازیهای بد
جنس کمدیای که صحت دوست دارد نشان دهد دلبسته آن است، به بازیگرانی نیاز دارد که این موقعیتها را بفهمند و در اجرایش توانا باشند. در فیلم اول صحت، علی مصفا و در فیلم دومش هادی حجازی فر بازی کردهاند که بهعنوان بازیگران کمدی شناخته نمیشوند، اما در این دو فیلم از عهده نقش …
