به گزارش تجارت نیوز، سالها پیش تصور تلفنی که نیازی به اتصال به دیوار نداشته باشد برای بسیاری از مردم دشوار بود. تلفن ثابت بخشی جداییناپذیر از زیرساخت ارتباطی بود و شبکه مخابرات بر پایه مجموعهای از کابلها، خطوط ثابت و تجهیزات فیزیکی شکل گرفته بود. اما ورود فناوری بیسیم این تصور را تغییر داد و در نهایت صنعت مخابرات را وارد دورهای کاملاً جدید کرد.
اکنون به نظر میرسد شبکه برق در آستانه تحولی مشابه قرار گرفته است. هزینه برق برای خانوارها در حال افزایش است و نرخهای برق مسکونی در سال گذشته تقریباً ۵ درصد رشد کرده است. همزمان، تقاضای مراکز داده با سرعتی بیشتر از توان بسیاری از شرکتهای برق برای برنامهریزی و توسعه زیرساخت افزایش پیدا میکند.
این وضعیت پرسش مهمی را مطرح کرده است: آیا شبکه برق میتواند به جای آنکه همیشه خود را با مصرفکننده تطبیق دهد، بخشی از مصرف را نیز با وضعیت شبکه هماهنگ کند؟
پاسخ احتمالی را میتوان در تجربه صنعت مخابرات پیدا کرد؛ صنعتی که زمانی با یک مانع بزرگ و ظاهراً حلنشدنی یعنی خدمات اضطراری ۹۱۱ مواجه بود، اما با ترکیب فناوری، مدلهای تجاری جدید و اصلاح مقررات توانست مسیر رشد تلفنهای همراه را هموار کند. چرا ۹۱۱ میتوانست مانع بزرگ توسعه تلفن همراه شود؟
هنگامی که تلفنهای بیسیم مصرفی در دهه ۱۹۹۰ وارد بازار شدند، بسیاری تصور میکردند این فناوری به سرعت جای تلفنهای ثابت را خواهد گرفت. تلفن همراه آزادی بیسابقهای به کاربران میداد و امکان برقراری تماس از تقریباً هر مکانی را فراهم میکرد.
اما یک مشکل اساسی وجود داشت: تماسهای اضطراری ۹۱۱.
سیستم خدمات اضطراری در آن زمان عمدتاً بر پایه خطوط ثابت طراحی شده بود. در یک تلفن ثابت، محل تماسگیرنده را میشد با دقت بسیار بیشتری مشخص کرد. اما تلفن همراه میتوانست از مکانی به مکان دیگر منتقل شود، تماس ممکن بود قطع شود و در برخی شرایط تعیین دقیق موقعیت فرد تماسگیرنده دشوار بود.
از نگاه نهادهای نظارتی، این مسئله خطر قابل توجهی ایجاد میکرد. اگر فناوری جدید نمیتوانست خدمات اضطراری را به شکل قابل اعتماد ارائه کند، چگونه میتوانست جایگزین زیرساخت ارتباطی موجود شود؟
به بیان دیگر، مشکل ۹۱۱ فقط یک مسئله فنی نبود. این مشکل میتوانست به یک سقف دائمی برای توسعه …
