به گزارش تجارت نیوز، فارن افرز با انتشار یادداشتی نوشت: در میان بخشهای مختلفی که راهبرد اقتصادی چین در قبال ایالات متحده و دیگر کشورهای غربی را شکل میدهند، حوزه غذا و کشاورزی از اهمیت ویژهای برخوردار است. چین بهعنوان یکی از بزرگترین واردکنندگان محصولات کشاورزی جهان، بارها از دسترسی به بازار عظیم خود بهعنوان اهرمی در مذاکرات تجاری استفاده کرده است. برای نمونه، پکن در سال ۲۰۲۵ واردات سویا از آمریکا را برای چند ماه متوقف کرد؛ اقدامی که ضربهای جدی به کشاورزان آمریکایی وارد کرد.
در چارچوب آتشبس شکننده تجاری میان ترامپ و شی جینپینگ، رهبر چین، در ماه مه سال جاری، پذیرفت تا پایان دوره ریاستجمهوری ترامپ، سالانه دستکم ۱۷ میلیارد دلار محصولات کشاورزی از آمریکا خریداری کند. چین همچنین دسترسی بازار خود را برای واردات گوشت گاو و مرغ از برخی ایالتهای آمریکا دوباره برقرار کرد. غذا، اهرم چین در برابر رقبا
به نوشته این نشریه آمریکا تنها هدف این راهبرد چین نیست. پکن در سال ۲۰۲۶ نیز در واکنش به تعرفههای کانادا بر خودروهای برقی چینی، واردات طیفی از محصولات کشاورزی کانادا را متوقف کرد. در موارد دیگر، چین حتی فراتر رفته و از بازار محصولات غذایی خود بهعنوان ابزاری در مناقشات سیاسی استفاده کرده است. در اواخر سال ۲۰۲۵، پس از آنکه سانائه تاکائیچی، نخستوزیر ژاپن، احتمال مداخله ژاپن در درگیری بر سر تایوان را مطرح کرد، چین خرید بیش از ۸۶ میلیون دلار محصولات دریایی و ساکه ژاپنی را متوقف کرد.
با این حال، بازار عظیم محصولات کشاورزی چین واقعیتی آسیبپذیر را نیز آشکار میکند: این کشور برای تامین تقاضای داخلی خود بهشدت به واردات وابسته است. با افزایش درآمد مردم چین، اشتهای آنها برای مصرف گوشت، لبنیات و سایر محصولات نیز افزایش یافته است. با وجود تلاشهای گسترده برای تقویت تولید داخلی غذا، وابستگی چین به واردات ــ چه برای محصولات دامی و چه برای خوراک مورد نیاز تولید آنها ــ افزایش یافته است.
ارزش واردات مواد غذایی چین در سال ۲۰۲۳ به ۲۱۵ میلیارد دلار رسید و این کشور در آن زمان بزرگترین واردکننده مواد غذایی جهان بود. نزدیک به ۸۵ درصد سویای مورد نیاز چین، بیش از ۶۷ درصد دانههای روغنی و مغزها و نزدیک به ۲۵ درصد گوشت گاو این کشور از تامین کنندگان خارجی وارد میشد. …
