به گزارش تجارت نیوز، اواسط ماه اوت، شرکت کشتیرانی چینی «سی لجند» اعلام کرد سرویس کانتینری خود را از طریق قطب شمال آغاز خواهد کرد. این سرویس از مسیر دریای شمال (NSR) روسیه عبور میکند و قرار است چین را در حدود 20 روز به روتردام متصل کند؛ زمانی که تقریباً نصف مدت زمان مسیر از طریق کانال سوئز است.
کشتیرانی چین در قطب شمال موضوع جدیدی نیست و کشتیهای این کشور طی چند سال گذشته چندین بار از مسیر دریای شمال عبور کردهاند، اما این سفرها عمدتاً اکتشافی و نامنظم بودهاند. سرویس جدید، نخستین ترانزیت تجاری منظم برنامهریزیشده از اقیانوس منجمد شمالی محسوب میشود.
حجم برنامهریزیشده این سرویس در مجموع نسبتاً محدود است، زیرا ناوگان آن تنها از هفت کشتی کانتینری با اندازه متوسط تشکیل شده که قرار است چهار ماه در سال در این مسیر فعالیت کنند. کشتیهای مورد استفاده در مسیر قطب شمال تنها یکپنجم اندازه کشتیهای کانتینری هستند که از کانال سوئز عبور میکنند؛ مسیری که حدود یکهشتم تجارت جهانی از طریق آن انجام میشود.
با این حال، اهمیت طرح «سی لجند» در این است که ترانزیت از اقیانوس منجمد شمالی میتواند برنامهریزی، قیمتگذاری و تکرار شود و به این ترتیب، این مسیر امکان ادغام در زنجیرههای تأمین را پیدا میکند. جذابیت این مسیر نیز احتمالاً با افزایش ریسک مسیرهای سنتی، از جمله دریای سرخ و تنگه هرمز، بیشتر خواهد شد.
بحران انرژی در اقتصادهای شکننده آسیایی نمایان شد
مسیر دریای شمال با سایر مسیرهای کشتیرانی تفاوت دارد، زیرا آزادی ناوبری عملاً در آن اعمال نمیشود. روسیه این مسیر را یک آبراه بینالمللی آزاد نمیداند و بخش عمده آن را تحت کنترل خود دارد.
روسیه مجوزهای عبور را صادر میکند و هزینههای مربوط به آن را از طریق شرکت هستهای دولتی «روساتم» دریافت میکند. این شرکت همچنین کشتیهای یخشکن سنگین مورد نیاز برای اسکورت کشتیهای باری در آبهای یخی را اداره میکند.
ایالات متحده دهههاست استدلال میکند که ادعای گسترده روسیه بر این آبها با کنوانسیون سازمان ملل متحد درباره حقوق دریاها مغایرت دارد و مسیر دریای شمال باید مانند یک تنگه بینالمللی تلقی شود.
چین اکنون با فعالیت در این مسیر و پذیرش هزینهها و مجوزهای مورد نیاز روسیه، بهطور ضمنی موضع …
