به گزارش اطلاعات آنلاین ـ «جک تولر»، خلبان هواپیماهای بمب افکن نیروهای متفقین در جنگ جهانی دوم و یک ترومپت نواز حرفه ای بود. مادر جک در سن ۲۸ سالگی، زمانی که او فقط ۶ سال داشت درگذشت. پدرش درست روز بعد از خاکسپاری برای همیشه او و برادر کوچکش را ترک کرد و عمه اش دو پسربچه را تحت سرپرستی خود گرفت. او برای رام کردن پسرک سرکشی که انرژی زیادی داشت، تولر را ترغیب کرد تا یاد بگیرد ترومپت بنوازد. خود جک هم دریافته بود که در یادگیری موسیقی با گوش استعداد داشت.
او با پشتکار و علاقه ای که داشت توانست در مسابقه تک نوازی دبیرستان برنده شود و بعدها نوازنده گروه موسیقی دانشگاه بریگهام یانگ شود. آن چه زندگی او را به عنوان یک هنرمند به جنگ و ارتش متصل کرد نیاز به پول برای پرداختن هزینه های تحصیل در دانشگاه بود. بنابراین، در نیروی هوایی ارتش ایالات متحده نام نویسی کرد و از آنجا که برای خلبان شدن خیلی جوان بود، ابتدا آموزش دید تا بیسیم چی (اپراتور بیسیم) شود و مدتی بعد دوره های آموزشی هدایت بمب افکن B-۲۵ را گذراند، جنگنده ای که در طول جنگ جهانی دوم بسیاری از نیروهای متفقین از آن استفاده می کردند.
در ژوئن ۱۹۴۳ به او مأموریت داده شد تا برای خدمت در جنگ جهانی دوم به انگلستان برود و خود را برای حمله به فرانسه آماده کند. برای این منظور، پرواز با جنگنده پ-۴۷ تاندربولت ((P-۴۷ Thunderbolt به او واگذار شد. او ترومپتی که در دوران دانشجویی، پس از دزدیده شدن ترومپت اولش خریده بود را در کیفی از جنس کرباس که به چتر نجاتش بسته بود نگه می داشت. ساز او در مدت بیش از ۱۰۰ مأموریت هوایی همراهش بود.
او فکر میکرد اگر روزی هواپیمایش سرنگون شود، موسیقی به او کمک میکند تا از اردوگاه اسرای جنگی جان سالم به در ببرد. در این باره گفته بود: "با خودم گفتم اگر هواپیمایم را زدند و اسیر جنگی شدم، می توانم با نواختن ترومپت در اردوگاه اسرای جنگی یک قالب صابون بیشتر از نگهبان بگیرم."
اما هرگز انتظار نداشت که ترومپتش جانش را در پشت خطوط نیروهای آمریکایی نجات دهد.
روزی که قرار است عملیات بزرگی انجام شود!
ششم ژوئن ۱۹۴۴ آغازی برای پایان جنگ جهانی دوم بود، روزی که هزارن نفر از نیروهای متفقین در نرماندی پیاده شدند تا عملیات "روز دی" (D-Day) را در روزی مه آلود که قدرت …
