به گزارش میگنا اسکیزوفرنی Schizophrenia - یک اختلال روانپزشکی شدید و معمولاً مزمن است که میتواند با علائم مثبت مانند هذیان و توهم، علائم منفی مانند کاهش انگیزه و کنارهگیری اجتماعی، و اختلالات شناختی همراه باشد.
اسکیزوفرنی میتواند باعث تغییر در نحوه فکر و صحبت کردن نیز بشود. گاهی فرد نمیتواند افکار خود را به شکل منظم بیان کند یا تمرکز و تصمیمگیری برایش دشوار میشود. همچنین ممکن است علاقه خود را به فعالیتهایی که قبلاً دوست داشته از دست بدهد، کمتر با دیگران ارتباط برقرار کند یا احساسات خود را کمتر نشان دهد. این نشانهها در افراد مختلف متفاوت هستند و شدت آنها نیز میتواند تغییر کند.
درمان آن معمولاً یک مداخله منفرد نیست، بلکه ترکیبی از دارودرمانی ضدروانپریشی، مداخلات روانیـاجتماعی، توانبخشی و پیگیری طولانیمدت است. هدف درمان فقط کاهش توهم و هذیان نیست؛ بلکه پیشگیری از عود، کاهش بستری، بهبود عملکرد اجتماعی و شغلی، افزایش کیفیت زندگی و کمک به بازیابی استقلال فرد نیز اهمیت دارد.
مرورهای نظاممند نشان دادهاند که مداخلات روانیـاجتماعی در کنار درمان معمول میتوانند عملکرد، کیفیت زندگی و برخی علائم بیماری را بهبود دهند و بعضی از آنها میزان عود را کاهش میدهند.
داروهای ضدروانپریشی؛ پایه اصلی درمان
مهمترین بخش درمان اسکیزوفرنی، بهویژه در مرحله حاد، استفاده از داروهای ضدروانپریشی است. راهنمای دارودرمانی اسکیزوفرنی بر اساس مرور کارآزماییهای تصادفیشده نشان میدهد که داروهای ضدروانپریشی در مرحله حاد باعث بهبود کلی علائم و بهخصوص علائم مثبت میشوند. یک متاآنالیز بزرگ که در این راهنما مورد استناد قرار گرفته، ۱۶۷ کارآزمایی تصادفیشده با بیش از ۲۸ هزار بیمار را بررسی کرده است و اثربخشی قابلتوجه این داروها را نسبت به دارونما نشان داده است.
داروهای ضدروانپریشی را میتوان به دو گروه کلی تقسیم کرد: داروهای نسل اول و نسل دوم. داروهای نسل دوم، مانند ریسپریدون، اولانزاپین، کوئتیاپین، …
