بیماری‌های با کلاس!

خدا بیامرزد زمانی را که اگر کسی از اختلال دوقطبی، افسردگی مزمن یا اسکیزوفرنی حرف می‌زد، اتاق در کسری از ثانیه در سکوتی سنگین فرو می‌رفت و همه با نگاه‌های نگران، فاصله‌شان را حفظ می‌کردند! بالاخره اسمش بیماری روانی بود؛ مدال افتخار نبود که کسی بخواهد آن را مثل امروزی‌ها به سینه‌اش سنجاق کند؛ چه رسد به اینکه بیو اینستاگرامش شود یا نشان تعلقش به یک گروه خاص.

خلاصه اینکه اگر این روزها چرخی در دنیای شبکه‌های اجتماعی بزنید، اختلالات چنان با لعابی از جذابیت به بخشی از هویت آدم‌ها تبدیل شده‌اند که انگار داشتن یک برچسب تشخیصی، بلیت ورودی یک کلاب اختصاصی است؛ باشگاه رنجورهای بااستعدادی که به لطفشان تب بیماری روانی از زاویه‌های تاریک پنهان‌کاری، سر از ترندهای رنگارنگ فضای مجازی درآورده. به بهانه حقوق بیمار

«دافنه مرکین» در نیویورک‌تایمز با معرفی کتاب تازه فردریک دبوئر «همه‌اش در ذهن توست» می‌نویسد: دبوئر خودش سال‌هاست که دارد با توفان سهمگین دوقطبی دست‌وپنجه نرم می‌کند و با اینکه تجربه سال‌ها زندگی با بیماری روانی، بستری شدن در مراکز روان‌پزشکی، روابط شکست‌خورده و مشکلات مالی را پشت سر گذاشته، اما کتابش تبر تیزی است برای هرس کردن کج‌فهمی‌هایی که یک روز بیماری را از بیخ‌ و بن انکار کردند و روز دیگر، آن را تا حد یک استعاره‌ شاعرانه یا سیاسی بالا کشیدند. مثلاً تاریخ برخورد با جنون، پر از دوربرگردان‌های عجیب است. روزگاری جنون نه‌تنها بیماری نبود، که بلیت ورود به ساحت شهود و برتری فکری محسوب می‌شد. متفکران جنبش ضدروان‌پزشکی مثل آر.دی.لینگ و توماس ساس، کل تشکیلات … …