محسن عباسي
در حالي كه صورت هاي مالي سه ماهه شركت هاي بورسي، حكايت از عملكردي فراتر از انتظار و سودآوري هاي چشمگير دارد، تابلوي معاملات بورس تهران هنوز رنگي از اين خوشبيني به خود نمي بيند. اين گسست ميان «بنيادِ شركت ها» و «رفتارِ معامله گران»، محصولِ دورانِ عجيبي است كه در آن، ريسك هاي سيستماتيك و سايه جنگ، تحليل هاي سنتي را به حاشيه رانده و بازار را در وضعيتي «صفر و يكي» گرفتار كرده است. طي هفته هاي اخير، گزارش هاي سه ماهه بيش از ۶۰ تا ۷۰ درصد شركت هاي بورسي، اعداد قابل قبولي را نشان مي دهند. در شرايط عادي، چنين گزارش هايي بايد محرك اصلي صعود قيمت ها و شكل گيري صف هاي خريدِ پايدار باشد. اما در بازار كنوني، تحليلگران بنيادي با پديده اي مواجهند كه در مدل هاي كلاسيك ارزش گذاري جاي نمي گيرد.دليل اين سردي بازار، پيچيده تر از يك اصلاح قيمتي ساده است. وقتي بقاي يك واحد توليدي، مانند اتفاقي كه براي برخي مجتمع هاي پارس جنوبي رخ داد، با يك اطلاعيه ناگهاني در سايه محدوديت هاي انرژي يا تهديدهاي امنيتي متوقف مي شود، ديگر نسبت P/ E يا نرخ رشد سودآوري معناي خود را از دست مي دهد. سرمايه گذار هوشمند مي داند كه اگر زيرساخت هاي توليد آسيب ببيند، عملكرد درخشان گذشته تنها يك عددِ روي كاغذ باقي مي ماند و ارزشِ بازار به سرعت به سمت «تعديل منفي»
حركت مي كند.
تكنيكال در حصار ترديد: از منظر تحليل تكنيكال، بازار سرمايه ايران در حال حاضر در يك «برزخِ معاملاتي» به سر مي برد. بسياري از سهامداران با خوشبيني مفرط، تارگت هاي شاخصِ ۹ ميليون واحدي را زمزمه مي كنند، اما واقعيت نموداري بازار، داستاني متفاوت مي گويد. شاخص تا زماني كه در يك محدوده اصلاحي مشخص به «منطقه سفارش ها» ( Order Block) نرسد و گارد صعودي خود را تثبيت نكند، توان جهش هاي بزرگ را ندارد.
توصيه معامله گران استراتژيك در اين شرايط روشن است يا بايد منتظر شكسته شدنِ مقاومت هاي كليدي با حجم معاملات بالا باشيد تا ورود به بازار «تضمين شده» باشد يا بايد تا رسيدن شاخص به سطوح حمايتي معتبر صبر پيشه كنيد. در اين ميان، هر چه خارج از اين دو محدوده رخ مي دهد، تنها «نوسان گيري» است كه براي معامله گران حرفه اي جذاب است، اما براي سرمايه گذاران خرد، تله اي بزرگ …
