جوانان فقط ازدواج را عقب نمياندازند آنها تشكيل خانواده را از سبد تصميمهاي كوتاهمدت خود خارج كردهاند
گلي ماندگار |
ازدواج در ايران ديگر صرفا يك تصميم عاطفي يا خانوادگي نيست؛ به تصميمي اقتصادي تبديل شده كه براي گرفتن آن بايد مجموعه اي از پيش شرط ها فراهم باشد؛ شغل، درآمد، مسكن، امنيت شغلي و چشم انداز قابل پيش بيني از آينده. وقتي هيچ كدام از اين پيش شرط ها تضمين شده نيست، طبيعي است كه سن ازدواج بالا برود و بخشي از جامعه براي سال ها در وضعيت تجرد باقي بماند. حالا ديگر صحبت از چند سال تأخير در ازدواج نيست. «تجرد قطعي» آرام آرام در حال تبديل شدن به يكي از واقعيت هاي پايدار جامعه ايراني است؛ وضعيتي كه اگرچه در ظاهر يك انتخاب فردي به نظر مي رسد، اما ريشه هاي آن را بايد در اقتصاد، بازار كار، بحران مسكن، تغيير ارزش هاي اجتماعي و افزايش هزينه هاي زندگي جست وجو كرد. بر اساس آمار مطرح شده، شمار مجردان هرگز ازدواج نكرده كشور به حدود ۱۸ ميليون و ۷۷۵ هزار نفر رسيده است. در ميان اين جمعيت، بيش از ۷.۶ ميليون زن و ۹.۸ ميليون مرد زير ۴۵ سال هرگز ازدواج نكرده اند. از سوي ديگر، در گروه سني بالاي ۴۵ سال نيز سهم زنان هرگز ازدواج نكرده قابل توجه است. گزارش خبرآنلاين درباره تجرد قطعي اين اعداد را نمي توان صرفا با تغيير نگرش جوانان توضيح داد. پشت هر عدد، جواني قرار دارد كه ممكن است سال ها منتظر پيدا كردن شغل، خانه و حداقل ثبات اقتصادي مانده باشد و در نهايت به اين نتيجه رسيده باشد كه ازدواج، تصميمي پرريسك است.
ازدواج؛ قرباني اقتصاد بي ثبات
در سال هاي گذشته، يكي از مهم ترين تغييرات در الگوي ازدواج، جابه جايي معيارهاي تصميم گيري بوده است. زماني داشتن يك شغل، هرچند با درآمد متوسط، مي توانست براي شروع زندگي كافي باشد. امروز اما داشتن شغل به تنهايي تضمين كننده امكان ازدواج نيست. جوان بايد درآمدي داشته باشد كه بتواند اجاره خانه، هزينه خوراك، درمان، حمل ونقل، آموزش، پوشاك و ساير هزينه هاي روزمره را پوشش بدهد. اگر قرار باشد فرزند هم به اين معادله اضافه شود، هزينه ها به شكل محسوسي افزايش پيدا مي كند. در چنين شرايطي، افزايش سن ازدواج چندان عجيب نيست. جواني كه درآمدش با هزينه …
