مجموعهشعر «بگذار انگور آخرین فرصتمان باشد» تازهترین اثر علیمردان گلی است که بهتازگی توسط نشر واج منتشر شده؛ کتابی که در آن تجربههای زیسته، عاشقانههای شخصی، دغدغههای اجتماعی و مفهوم تنهایی، در ساختاری منسجم و زبانی صمیمی به شعر تبدیل شدهاند.
علیمردان گلی، شاعری با سالها تجربه در عرصه شعر، در تازهترین مجموعهشعر خود بار دیگر به جهان شخصی و تجربههای زیستهاش بازگشته است. «بگذار انگور آخرین فرصتمان باشد» که بهتازگی توسط نشر واج منتشر شده، پنجمین مجموعهشعر این شاعر است و ادامه مسیری را نشان میدهد که در سالهای گذشته در آثار او شکل گرفته است.
از علیمردان گلی پیش از این مجموعههای «به آدرس ونوس بنویس» در سال ۱۳۹۰، «به خانهای برمیگردم که نبودم» در سال ۱۳۹۸، «بندی به انگشتهایم اضافه کن» در سال ۱۴۰۰ و «کافهای که دریا بود» در سال ۱۴۰۲ منتشر شده است. شعرهایی برآمده از تجربه زیسته
یکی از ویژگیهای قابل توجه شعرهای علیمردان گلی، بهویژه در آثار متأخر او، حضور پررنگ تجربههای شخصی و زیسته شاعر است. تجربههای عاطفی، خاطرات نوستالژیک و اشاره به بخشهایی از زندگی که معمولاً کمتر به زبان میآیند، در شعرهای او حضوری مستقیم دارند.
این ویژگی باعث میشود شعر گلی بیش از آنکه حاصل تکیه بر الگوهای بیرونی و نظریههای ادبی باشد، از جهان شخصی شاعر سرچشمه بگیرد. او از تجربههای خودش مینویسد و گاه در مواجهه با جهان بیرون، آن را از زاویهای شخصی و متفاوت بازسازی میکند.
در شعرهای او، «خود» شاعر حضوری پررنگ دارد؛ اما این حضور به معنای فاصله گرفتن از جهان اجتماعی نیست. تجربه شخصی در بسیاری از شعرها به بستری برای طرح موضوعاتی عمومیتر مانند تنهایی، عشق، جنگ، فقدان و جستوجوی انسان برای یافتن جایگاه خود در جهان تبدیل میشود. ساختاری منسجم در شعرهای علیمردان گلی
ساختار شعرهای علیمردان گلی نیز یکی از وجوه قابل تأمل مجموعه تازه اوست. میتوان میان نظم موجود در ساختار شعرهای او و تجربه سالیان زندگی حرفهای شاعر ارتباطی مشاهده کرد.
شعرها معمولاً از پراکندگی بیدلیل فاصله میگیرند و عناصر مختلف، از تصویر و عاطفه گرفته تا روایت و مضمون، در جای خود قرار میگیرند. همین ویژگی سبب شده است در شعرهای او نوعی انسجام و شاکله ساختاری دیده شود؛ ساختاری …
