نیویورکتایمز در این گزارش مینویسد: هر زمان که دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا مدعی یک توافق صلح احتمالی دیگر با ایران میشود، قیمت نفت خام اندکی پایین میآید و آمریکاییها به غلط تصور میکنند که قیمت بنزین و گازوئیل هم به دنبال آن کاهش خواهد یافت؛ اما نفت خام متر و معیار مناسبی برای سنجش فشاری نیست که آمریکاییها در جایگاههای سوخت احساس میکنند. قیمت نفت خام تا پایان جولای حدود ۲۵ درصد از اوج خود در آوریل کاهش یافت، در حالی که قیمت بنزین پس از رسیدن به حدود ۴.۵۰ دلار در هر گالن در ماه مه، تنها حدود ۹ درصد پایین آمده بود.
همزمان با رنگ باختن دوباره چشمانداز صلح، قیمت بنزین و گازوئیل بار دیگر روند صعودی گرفت؛ بهطوری که قیمت بنزین در سطح ملی به ۴.۰۷ دلار و قیمت گازوئیل به ۵.۴۷ دلار در هر گالن رسید.
به نوشته این رسانه، تمرکز صرف بر قیمت نفت خام گمراهکننده است؛ تا اندازهای شبیه این است که قیمت گندم را دنبال کنید، در حالی که چیزی که واقعا میخرید نان است. معیاری که باید دنبال کرد، چیزی است که «کرک اسپرد/ crack spread» خوانده میشود؛ یعنی اختلاف بین هزینه یک بشکه نفت خام و قیمت فرآوردههای پالایشی که از آن مشتق میشوند. اگر بخواهیم دقیقتر شویم، این شاخص اغلب با عنوان «اسپرد ۳-۲-۱» شناخته میشود؛ روشی که قیمت فرآوردهها را بر اساس پالایش سه بشکه نفت خام و تبدیل آن به ۲ بشکه بنزین و یک بشکه گازوئیل محاسبه میکند؛ نسبتی که برای پالایش نفت معمول است.
زمانی که قیمت نفت خام سریعتر از قیمت بنزین و گازوئیل کاهش پیدا میکند، «کرک اسپرد» افزایش مییابد. این گسست و عدم هماهنگی به اثر «موشک و پر» شهرت دارد؛ بدین معنا که قیمت بنزین در جایگاهها هنگام افزایش قیمت نفت خام، خیلی سریع بالا میرود، اما وقتی قیمت نفت شروع به کاهش میکند، با سرعت بسیار کمتری پایین میآید.
وقتی قیمت عمدهفروشی بنزین جهش میکند، صاحبان جایگاههای سوخت بهسرعت قیمتها را بالا میبرند، چرا که میدانند محمولههای بنزینی که در آینده دریافت خواهند کرد، گرانتر تمام میشود. آنها همچنین ممکن است متوجه شوند که رقبایشان قیمتها را بالا بردهاند و از آن پیروی کنند؛ زیرا هیچکس نمیخواهد سوختی را که امروز میفروشد با قیمت دیروز عرضه کند و از سود خود چشمپوشی کند.
عکس ماجرا این …
