اتابک هم کاتب سند کیفیت خودرو شد؛ سیاههای تازه در دفتر ناکارآمدیمحمد اتابک
محمد اتابک آییننامه ارتقای کیفیت خودرو را یکی از اقدامات دولت معرفی کرده است؛ سندی که نزدیک به چهار سال دیر تصویب شد و اکنون باید ثابت کند برنامهای برای تغییر صنعت خودروست، نه برگهای تازه برای بایگانی.
هر سیستم برای رساندن وضع موجود از نقطهای مشخص به هدفی معین ساخته میشود. برنامهریزی نیز زمانی معنا دارد که منابع، محدودیتها، نقاط ضعف، زمان اجرا، مسئول هر اقدام و معیار سنجش نتیجه از ابتدا روشن باشند. در غیر این صورت، آنچه نوشته میشود برنامه نیست؛ فهرستی از آرزوهاست.
صنعت خودروی ایران از این فهرستها کم ندارد. طی چند دهه، تقریباً هر دولت با سند، بسته تحولی، آییننامه یا فرمانی تازه وارد میدان شده و وعده داده است این صنعت را رقابتی، صادراتی، بهرهور و کممصرف کند. اکنون محمد اتابک نیز از اجرای آییننامه ارتقای کیفیت تولید خودرو سخن گفته است؛ آییننامهای که کیفیت قطعه، مونتاژ، ایمنی، مصرف انرژی و خدمات پس از فروش را دربر میگیرد.
متن آییننامه روی کاغذ قابل دفاع است، اما مسئله صنعت خودرو ایران سالهاست کمبود متن نیست. مشکل از جایی آغاز میشود که اسناد یکی پس از دیگری نوشته میشوند، بیآنکه صنعت از نقطه آغاز فاصله معناداری بگیرد.صنعتی که مقصدش را روی کاغذ پیدا کرد
هدف اولیه از ایجاد و حمایت از صنعت خودرو روشن بود. این صنعت باید اشتغال مولد ایجاد میکرد، فناوری را توسعه میداد، منابع کشور را به ارزش افزوده تبدیل میکرد و پس از تأمین نیاز داخلی، به صادرات میرسید. محصول نهایی نیز باید ایمن، باکیفیت و متناسب با قدرت خرید مردم میبود.
سند چشمانداز ۱۴۰۴ برای صنعت خودرو، تولید سالانه سه میلیون خودروی سبک و صادرات یک میلیون دستگاه را هدفگذاری کرده بود. در سالهای بعد نیز همین اعداد با ادبیاتهای مختلف تکرار شدند و سیدرضا فاطمیامین، وزیر پیشین صمت، بار دیگر وعده داد تولید خودرو تا سال ۱۴۰۴ به سه میلیون دستگاه و صادرات به حدود یک میلیون دستگاه برسد.
اما سال هدف به پایان رسید و خبری از سه میلیون خودرو نبود. براساس آمار وزارت صمت، مجموع تولید انواع خودرو در سال ۱۴۰۴ به حدود یک میلیون و ۵۹ هزار دستگاه رسید و تولید سواری نیز کمتر از ۹۲۶ هزار دستگاه بود. …
