بی ام سی (BMC)؛ برندهای فراموش شده بازار
هنوز هم در گوشه و کنار جادههای کشور نمونههای کارکرده کامیونهای BMC با سرسختی به کار خود ادامه میدهند. این خودروهای سنگین یادگاران دوره کوتاهی هستند که صنایع خودرو کویر تلاش کرد سهمی از بازار تجاری ایران را به این برند ترکیهای اختصاص دهد.
در دنیای کامیونهای سنگین، نامهایی هستند که با وجود کیفیت فنی مطلوب، به دلایل مختلف در کورس رقابت بازار ایران جا مانده و به تدریج از حافظه عمومی پاک شدند. بی ام سی (BMC) ترکیه یکی از همین برندهاست که با وجود سابقه درخشان در صنعت خودرو و جهش خیرهکننده به سمت تولیدات دفاعی، حضوری کوتاه اما تأثیرگذار در ایران داشت که امروز تنها خاطرهای از آن باقی مانده است. از ریشههای بریتانیایی تا بلندپروازی در ازمیر
داستان BMC در سال ۱۹۶۴ در شهر ازمیر ترکیه آغاز شد. این شرکت که در ابتدا با تکیه بر دانش فنی و لیسانس British Motor Corporation بریتانیا کار خود را شروع کرد، در دهههای نخست مانند بسیاری از خودروسازان نوپای منطقه، بر مونتاژ قطعات متمرکز بود. اما تفاوت BMC با رقبای هم عصر خود، رویکرد پیشرو در بومی سازی بود.
آنها به جای درجا زدن در خطوط مونتاژ، سرمایهگذاری سنگینی روی ساخت داخلی قطعات و توسعه دانش فنی انجام دادند. در سال ۱۹۸۹ با انتقال کامل مالکیت به چوکوروا هلدینگ (Çukurova Holding)، فصل جدیدی رقم خورد که بی ام سی را از یک مونتاژکار ساده به تولیدکنندهای صاحبسبک تبدیل کرد. محصولاتی نظیر سری Profesyonel که در دهه ۹۰ میلادی به بازار آمد، نمادی از این استقلال صنعتی بودند.ورود به ایران؛ کوتاه اما امیدوار کننده
در اوایل دهه ۱۳۸۰ شمسی، فضای نوسازی ناوگان حمل و نقل ایران تشنه برندهای جدید و اقتصادی بود. در این میان شرکت صنایع خودرو کویر در اردکان یزد با هدف تولید مشترک، پرچم همکاری با BMC را برافراشت. محصولات این برند از حدود سالهای ۱۳۸۲ و ۱۳۸۳ وارد جادههای ایران شدند.
کامیونهای BMC به دلیل ساختار فنی ساده و مقاوم، موتورهای اقتصادی و هزینههای نگهداری معقول، خیلی زود مورد توجه رانندگان قرار گرفتند و در ناوگان حمل و نقل جادهای و عمرانی جای گرفتند. اما این ماه عسل دیری نپایید و نوسانات ارزی، محدودیتهای تامین قطعات و پیچیدگیهای سیاستگذاریهای کلان …
