به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، شی جین پینگ رهبر چین، همچون همیشه، یک استراتژیست است؛ او همزمان در داخل و خارج از کشور دست به بلندپروازی زده است. رویکرد او برای نظم جهانی و همچنین اقلیتهای ساکن چین خبر خوبی نیست.
گاردین در گزارشی نوشت: تصور کنید نخستوزیری در لندن به اسکاتلندیها بگوید دیگر حق ندارند پارلمان مستقل، تیم ملی فوتبال یا پرچم سالتیِر خودشان را داشته باشند. یا به مردم ولز اعلام شود زبان و ادبیاتشان ممنوع است و دیگر نباید در مدارس آموزش داده شود.
چنین تصمیمی احتمالا موجی از اعتراض به راه میانداخت که میتوانست موجودیت بریتانیا را به خطر بیندازد. با این حال، دقیقا چنین رویکردی را شی جینپینگ، رهبر چین، در قبال حدود ۱۲۵ میلیون نفر از اعضای ۵۵ گروه قومی و مذهبی این کشور دنبال میکند؛ اقلیتهایی که در مجموع حدود ۹ درصد جمعیت چین را تشکیل میدهند و در کشوری زندگی میکنند که اکثریت آن را قوم هان تشکیل میدهد.
شی مدعی است سیاست چینیسازی یا همسانسازی با فرهنگ چینی که در قالب قانون جدید وحدت قومی دنبال میشود، هویت ملی و انسجام اجتماعی را تقویت خواهد کرد و با گسترش استفاده اجباری از زبان ماندارین، فرصتهای زندگی و اشتغال اقلیتها را بهبود خواهد داد.
او میگوید اقلیتها باید برای ساختن چینی قدرتمند و متحد، مانند دانههای انار محکم به یکدیگر بچسبند. اما تبتیها، مغولها، اویغورها و دیگر اقلیتهایی که برای حفظ زبان، فرهنگ و سنتهای خود اهمیت زیادی قائلاند، با این سیاست بهشدت مخالفاند. آنها آنچه را پکن ادغام ملی مینامد، در واقع نوعی همسان سازی میدانند؛ تلاشی برای تبدیل جامعهای متنوع به فرهنگی یکدست و مطیع که تحت سلطه نگاه محدود و ایدئولوژیک حزب کمونیست قرار دارد. قانون جدید چین برای وحدت قومی
قانون جدید با انتقاد دولتهای غربی مواجه شده است، هرچند این انتقادها چندان بلند و صریح نبودهاند. در مقابل، سازمانهای حقوق بشری مانند عفو بینالملل با صراحت بیشتری به آن اعتراض کردهاند.
ماه گذشته، مرگ لوبگا رنگزن، فعال حامی استقلال تبت، برای مدت کوتاهی توجه افکار عمومی جهان را به این مسئله جلب کرد. او در اعتراض به سیاستهای چین، مقابل سازمان ملل متحد در نیویورک دست به خودسوزی زد و جان باخت. اما چنین تراژدیهایی …
