به گزارش شهرآرانیوز؛ «انتخاب رشته» و «هدایت تحصیلی»، قانون طلایی زندگی دانش آموزان است، اما این اصل درمیان برخی خانواده ها، ناخواسته به میدان نبرد تبدیل میشود. هدایت تحصیلی که در تئوری باید پلی میان استعداد دانش آموز و نیاز بازار کار باشد، گاهی با اضطراب والدین برای ساختن آیندهای خیال انگیز گره میخورد.
هنوز هم کم نیستند خانوادههایی که وقتی صحبت از انتخاب رشته میشود، جو آرام زندگی شان به ناگاه تغییر میکند، غافل از اینکه نابلدی در این زمینه، ذخیره علمی کشور را تهدید میکند. انتخاب رشته، پروندهای همیشه مفتوح درمیان خانوادههایی است که فرزند نوجوان دارند؛ گاه کش و قوسش آن قدر زیاد میشود که تصمیم گرفتن را سخت میکند.
به اینها اضافه کنید استفاده از فرمهای هدایت تحصیلی در سالهای اخیر را که به گفته متولیان حوزه آموزش، ابزاری برای سنجش علاقه مندی و توانایی دانش آموزان است. دانش آموزی که سالها برای رسیدن به رشته دلخواهش تلاش کرده، حالا دربرابر فرمی نشسته است که نتیجه اش نه فقط یک اولویت بندی ساده، بلکه تعیین کننده سرنوشت اوست؛ فرمی که به اعتقاد برخی خانواده ها، قدرت انتخاب را از دست دانش آموز میگیرد و ترفندی برای مدیریت صندلیهای مدارس دولتی است؛ هرچند متولیان حوزه آموزش این اعتقاد را قبول ندارند. ما نمیدانیم چه میخواهیم، پدر و مادرمان میدانند!
همین حالا و در عصر دیجیتال و هوش مصنوعی، تعداد دانش آموزانی که در زمینه این موضوع از خانواده هایشان گلایه دارند، کم نیستند؛ آنهایی که میگویند پدر و مادرمان احساس میکنند ما نمیدانیم چه میخواهیم، اما آنها میدانند. سارا یک دانش آموز سال نهمی است و تعریف میکند: صبح که از خواب بیدار میشوم، احساس میکنم یک وزنه سنگین روی سینهام است.
مادرم مهندسی خوانده است و میگوید علوم ریاضی بخوان و بعد رشته مهندسی کامپیوتر را برای ورود به دانشگاه انتخاب کن؛ چون آینده اش روشن است. پدرم هم فقط به دو گزینه فکر میکند و تمام: رشتههای ریاضی و تجربی. اما من وقتی به ریاضی نگاه میکنم، فقط معادلههای سخت و خشک را میبینم نه آینده روشن و قشنگی که آنها تعریفش را میکنند. من خودم دنیای هنر را دوست دارم، میخواهم قلم دست بگیرم و طراحی کنم، ولی میترسم انتخاب من، آنها را راضی نکند.
«انتخاب رشته، یک طرف …
