اقتصادایرانی:
خودروهایی که به سن فرسودگی برسند، سهمیه سوختشان قطع، ترددشان در کلانشهرها ممنوع و نقلوانتقال پلاکشان متوقف میشود؛ در مقابل، برای نوسازی مشوقهایی در نظر گرفته شده است.
این اصلاحیه برای سال ۱۴۰۵، شمارهگذاری خودروهای نوشماره را به گواهی اسقاط منوط کرده و در استفاده از خودروهای فرسوده در سکوهای حمل بار و مسافر نیز ممنوع خواهد بود. از بنزین تا خودروی فرسوده!
حذف بنزین خودروهای فرسوده؛ خودروهای تولیدی سال ۱۳۸۵ به قبل دیگر سهمیه سوخت ارزان دریافت نمیکنند.
خودروهای فرسوده امروز نه حاصل انتخاب مردم، بلکه نتیجه سالها خطای سیاستگذاری، کاهش قدرت خرید و اقتصاد دستوری است، اما باز هم هزینه این ناکارآمدی، با محدودیت و فشار بیشتر بر همان مردم تحمیل میشود.
اما پرسش اصلی این است که چرا مردم به استفاده از خودروهای فرسوده رسیدهاند؟ آیا فردی که با خودرویی قدیمی، پرمصرف، با ایمنی کم و پرهزینه، زندگی خود را میگذراند، از این وضعیت رضایت دارد؟ آیا کسی از پرداخت هزینههای سنگین تعمیرات و تحمل ناامنی لذت میبرد؟
در واقع، خودروهای فرسوده بیش از آنکه انتخاب باشند، نتیجه یک مسیر اشتباه هستند. مردم، قربانی یک چرخه معیوب!
واقعیت این است که خودروهای فرسوده محصول تصمیم اشتباه مردم نیستند؛ آنها نتیجه سالها سیاستگذاری نادرست در اقتصاد و صنعت خودرو هستند.
وقتی تورم قدرت خرید مردم را کاهش میدهد، وقتی قیمت خودرو فاصله زیادی با درآمد خانوارها پیدا میکند و وقتی بازار از رقابت واقعی دور میشود، افزایش عمر ناوگان یک پیامد طبیعی خواهد بود.
سالها قیمتگذاری دستوری، محدودیت واردات، کاهش رقابت و ایجاد سازوکارهایی مانند سامانه فروش، قرعهکشی و محدودیتهای متعدد، بازار خودرو را از مسیر طبیعی خارج کرده است. نتیجه این سیاستها، کاهش قدرت انتخاب مردم و افزایش سن خودروهای در حال تردد بوده است.
حالا همان ساختاری که در ایجاد این شرایط نقش داشته، تلاش میکند با ابزارهای محدودکننده، پیامدهای آن را مدیریت کند. از بنزین تا انرژی؛ نسخه همیشگی محدودیت!
بحران خودروهای فرسوده بخشی از یک الگوی بزرگتر در حکمرانی اقتصادی است؛ الگویی که در آن، به جای اصلاح ریشه مشکلات، هزینهها به مردم منتقل میشود.
وقتی …
