این راه به سامرا می‌رسد؛ به خانه‌ای که حرم شد

به گزارش خبرگزاری ایمنا، سامرا از دور پیدا می‌شود، نخست، گنبد دیده می‌شود. پیش از آنکه شهر کاملاً خودش را نشان بدهد، گنبد طلایی حرم عسکریین از دور پیداست؛ آرام و باشکوه در میان بافت شهری سامرا. زائر هنوز به حرم نرسیده، اما مقصد را شناخته است. همین گنبد کافی است تا قدم‌ها آرام‌تر شوند، تا آدم به یاد بیاورد برای چه به این شهر آمده است.

سامرا، نامی که برای شیعه فقط نام یک شهر نیست، بلکه نام جایی است که سال‌های پایانی زندگی امام هادی(ع) و امام حسن عسکری(ع) در آن گذشت؛ شهری که شاهد فشار و مراقبت حکومت عباسی بر این دو امام بود و سرانجام، پیکر هر دو امام را در خود جای داد، اما امروز سامرا چهره دیگری دارد، روز شهادت امام حسن عسکری(ع) است، و راه، به سمت حرم می‌رود.

اینجا خانه است، خانه امام هادی(ع)، خانه‌ای که امام پس از حضور اجباری در سامرا در آن سکونت داشت و بعدها، پس از شهادتش در سال ۲۵۴ هجری قمری، محل دفن او شد. شش سال بعد، پیکر فرزندش امام حسن عسکری(ع) نیز در همین خانه در کنار پدر آرام گرفت و این‌گونه، خانه‌ای که روزگاری محل زندگی یک خانواده بود، به یکی از مقدس‌ترین نقاط جهان تشیع تبدیل شد.

امروز، سامرا عزادار است، صدای مرثیه از دور شنیده می‌شود. هرچه جلوتر می‌روی، صدا واضح‌تر می‌شود. سامرا امروز آرام نیست؛ اما شلوغی‌اش هم از جنس هیاهو نیست، زائران آرام راه می‌روند. لب‌ها به ذکر است. چشم‌ها گاهی روی گنبد می‌ماندو بعضی‌ها، پیش از آنکه به ضریح برسند، بغضشان می‌شکند؛ امروز، روز شهادت امام حسن عسکری(ع) است، امامی که در جوانی به شهادت رسید، امامی که سال‌های زندگی‌اش را در سامرا در شرایط دشوار و زیر مراقبت حکومت عباسی گذراند و پس از شهادتش در کنار پدر آرام گرفت.

غربت، واژه‌ای برای گذشته نیست، شاید بتوان تاریخ را در کتاب‌ها خواند، می‌توان تاریخ شهادت را دانست، می‌توان درباره محدودیت‌های امام نوشت، اما بعضی مفاهیم را نمی‌شود فقط خواند، باید دید؛ غربت یکی از آنهاست. زمانی که در صحن حرم می‌ایستی و به گنبد نگاه می‌کنی، وقتی نام امام حسن عسکری(ع) را در روز شهادتش می‌شنوی و وقتی می‌بینی زائران با اشک سلام می‌دهند، غربت از یک واژه تاریخی بیرون می‌آید، تبدیل می‌شود به یک حس، حسی که شاید دلیل آن، همین باشد که امام عسکری(ع) در روزگار خوددر شهری زندگی …