یکشنبه, ۲۴ شهریور, ۱۳۹۸ / 15 September, 2019
مجله ویستا

کاشیکاری


صنعت کاشيکارى اصولاً همراه با سفالگرى مورد بحث قرار مى‌گيرد. هنر کاشيکارى را ترکيبى از خصايص تجريدى اشياء و رنگ‌ها مى‌دانند. به بيان ديگر کاشى‌کارى عبارتست از شکل بخشيدن به گِل و پختن آن در حرارت کوره و تزيين آن با طرح و نقش و لعاب و رنگ و پخت مجدد در کوره.
هنرمند کاشيکار با کاربرد و ترکيب قطعات رنگين نقوش تزئينى را مى‌سازد. يا طرح‌هاى هندسى ساده و بعد نقوش متنوع گل و برگ و گياه و حيوانات که با الهام و تأثيرپذيرى از طبيعت شکل گرفته است.
در کاوش‌هاى چغازنبيل شوش و ديگر مناطق باستانى ايران، علاوه بر سفال لعابدار، خشت‌هاى لعابدار نيز به‌دست آمده است.
در تزئينات دورهٔ هخامنشى کاربرد آجرهاى لعابدار رنگين در بدنهٔ ساختمان‌هاى شوش و تخت‌جمشيد ديده مى‌شود.
در دورهٔ ساسانيان نيز ساخت کاشى‌هاى زمان هخامنشى با همان شيوه و با لعاب ضخيم‌تر رايج شد. هنر موزائيک‌سازى در اين دوره متداول شد. کاشى همواره جزئى از معمارى سنتى ايران بوده است.


همچنین مشاهده کنید
 وبگردی



 از میان خبرها






سایت زومیتسایت انتخابروزنامه دنیای اقتصادروزنامه همدلیسایت خبرآنلاین