مرد مرموز کاخ سفید

اکو ایران/متن پیش رو در اکو ایران منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

استیون میلر، مشاور مورد اعتماد ترامپ، نگاه اقتدارگرایانه خود را به خارج از کشور دوخته و می‌گوید جهان باید با «زور» اداره شود.

 استیون میلر، چهره شناخته‌شده راست رادیکال در کاخ سفید و مشاور نزدیک دونالد ترامپ، دیگر تنها معمار سیاست‌های سخت‌گیرانه مهاجرتی نیست. او اکنون به یکی از طراحان اصلی نگاه تهاجمی دولت ترامپ در عرصه سیاست خارجی بدل شده است؛ نگاهی که جهان را نه بر پایه دیپلماسی و قواعد بین‌المللی، بلکه بر اساس «قدرت» و «زور» تعریف می‌کند. از ونزوئلای نفت‌خیز تا گرینلندِ استراتژیک، میلر نماد گذار ترامپ از شوخی‌های جنجالی دوره اول به تهدیدهای جدی و عریان در دوره دوم ریاست‌جمهوری است؛ گذاری که حتی متحدان ناتو را نیز در دایره فشار و تهدید قرار داده است.

میلر؛ پیش به سوی قوانین آهنین
به نوشته نیویورک تایمز، استیون میلر بخش عمده‌ای از دوران کاری خود در کاخ سفید را در پیشبرد سیاست‌های داخلی راست ‌رادیکال طی کرده است که منجر به اخراج‌های گسترده، جداسازی خانواده‌ها و آزمودن اصول قانون اساسی اعطاکننده شهروندی آمریکا شده‌است. اکنون آقای میلر، معاون ۴۰ ساله دفتر ترامپ در امور سیاست‌گذاری و مشاور امنیت داخلی، نگاه راست رادیکال  خود را فراتر از مرزها دوخته است؛ به‌ویژه به ونزوئلا و سرزمین گرینلند که تحت حاکمیت دانمارک است. به گفته مشاوران رئیس‌جمهور، میلر این کار را در راستای پیشبرد جاه‌طلبی‌های سیاست خارجی ترامپ انجام می‌دهد؛ جاه‌طلبی‌هایی که تا اینجا به طرح‌هایی امپریالیستی شباهت دارند برای بهره‌کشی از کشورها و قلمروهای کم‌قدرت‌تر اما غنی از منابع در سراسر جهان و استفاده از منابع آن‌ها به سود آمریکا. به گفته میلر، به‌کارگیری زور عریان نه‌تنها گزینه‌ای روی میز است، بلکه روش ترجیحی دولت ترامپ برای حضور در صحنه جهانی به شمار می‌آید.

 میلر روز دوشنبه در گفت‌وگویی تند با جیک تَپر از شبکه سی‌ان‌ان، که در آن درباره تمایل دیرینه ترامپ به کنترل گرینلند صحبت کرد، گفت: «ما در جهانی زندگی می‌کنیم که می‌توانید هرچقدر بخواهید درباره آداب و ظرافت‌های بین‌المللی حرف بزنید اما ما در جهان واقعی زندگی می‌کنیم، جهانی که با قدرت اداره می‌شود، با زور اداره می‌شود، با قوه قهریه اداره می‌شود.» او افزود: «این‌ها قوانین آهنین جهان از آغاز تاریخ بوده‌اند». این موضع تهاجمی در قبال گرینلند و در نتیجه، در قبال بقیه جهان، تجسمی کامل از قدرت خامی است که ترامپ می‌خواهد به نمایش بگذارد، حتی در برابر دانمارک که کنترل گرینلند را در دست دارد. این لحظه همچنین نشان می‌دهد چگونه افرادی مانند میلر به حلقه درونی رهبری صعود کرده‌اند که علاقه‌ای به مهار تکانه‌های خود ندارند، و این‌که پس از رسیدن به آن‌جا چگونه نفوذشان را اعمال می‌کنند.

مردی برای تحقق رویاهای ترامپ
این نکته نشان می‌دهد که ترامپ در دوره دوم ریاست‌جمهوری‌اش تا چه اندازه متفاوت از دوره نخست عمل کرده است. ترامپ در دوره اول شروع کرد با مشاورانش درباره تمایلش به خرید گرینلند به‌خاطر منابع طبیعی‌ مانند زغال‌سنگ و اورانیوم شوخی کردن. آن زمان، مشاورانش با او همراهی می‌کردند و پیشنهاد می‌دادند امکان خرید این قلمرو نیمه‌خودمختار را بررسی کنند. آن‌ها فکر نمی‌کردند ترامپ جدی باشد یا چنین چیزی واقعاً رخ دهد. حالا آن مشاوران دیگر رفته‌اند. در دوره دوم، میلر با استفاده از اعتماد کامل ترامپ نسبت به خود، تیمی بیش از ۴۰ نفر تشکیل می‌دهد تا شوخی گذرای دوره اول ترامپ درباره خرید گرینلند برای منابع طبیعی‌ را اکنون به واقعیت بدل کند. ترامپ شامگاه یکشنبه در هواپیمای ایر فورس وان به خبرنگاران گفت: «الان گرینلند پر از کشتی‌های روسی و چینی است، همه‌جا. ما از منظر امنیت ملی به گرینلند نیاز داریم.»

روز دوشنبه، مارکو روبیو، وزیر خارجه، به قانون‌گذاران گفت که ترامپ قصد دارد گرینلند را بخرد نه این‌که به آن حمله کند، هرچند کاخ سفید بعدتر گفت رئیس‌جمهور استفاده از نیروی نظامی را منتفی ندانسته است. روسیه و چین در دایره قطب شمال فعال‌اند، اما گرینلند با کشتی‌های آن‌ها احاطه نشده است، چرا که آمریکا در گرینلند یک پایگاه نظامی دارد. ترامپ همچنین به‌خاطر ثروت بالقوه گرینلند در مواد معدنی حیاتی بر آن تمرکز کرده است. یکی دیگر از جمع‌بندی‌های مهم از دوره نخست ترامپ که با صعود میلر همخوانی دارد این است: آنچه زمانی به تمسخر گرفته می‌شد، اکنون تهدیدی است که باید جدی گرفته شود.

میلر؛ مرد راست‌گرا
میلرِ ۴۰ ساله در سانتامونیکای ثروتمند کالیفرنیا بزرگ شد و به دبیرستانی با گرایش چپ رفت. در آن‌جا، زمانی در جریان یک سخنرانی انتخاباتی برای شورای دانش‌آموزی، که یکی از محورهای اصلی برنامه‌اش تحقیق درباره سرایداران مدرسه به‌دلیل جمع‌نکردن مناسب زباله بود، هو شد و از صحنه پایین کشیده شد. همکلاسی‌های سابقش به یاد می‌آورند که او انگار از این توجه لذت می‌برد. نقل‌قولی از سالنامه ۲۰۰۳ او به تئودور روزولت نسبت داده شده است: «در این کشور جایی برای آمریکایی‌‌های پنجاه‌پنجاه وجود ندارد. این‌جا فقط جا برای آمریکایی‌‌های صددرصدی است، فقط برای کسانی که آمریکایی‌اند و هیچ چیز دیگر.»

میلر در دوران دانشجویی در دانشگاه دوک، با دفاع از سه بازیکن لاکراس این دانشگاه که به تجاوز متهم شده بودند، در محافل محافظه‌کار به شهرتی رسید. او در سال ۲۰۰۷ در ستون روزنامه دانشگاه نوشت: «با نزدیک شدن بازیکنان به رهایی از اتهامات کیفری، به یاد می‌آوریم که عدالت همیشه سریع نیست. در عوض، اغلب به‌صورت خزنده و آرام پیش می‌رود و اگر شتاب کافی بگیرد، می‌تواند به بهمن بدل شود. متحد که باشیم، می‌توانیم این شتاب را بسیج کنیم.» بعدها معلوم شد اتهامات تجاوز نادرست بوده‌اند.

پس از فارغ‌التحصیلی، راهش به واشنگتن باز شد و تا سال ۲۰۰۹ برای جف سشنز، سناتور وقت آلاباما، کار می‌کرد. میلر راه درازی را از روزهایی طی کرده که به‌عنوان کارمند سنا، صندوق‌های ایمیل سراسر واشنگتن را با داستان‌های وحشتناک درباره مهاجران بدون مدرک پر می‌کرد. آنچه آن زمان برای دریافت‌کنندگان شبیه کابوس‌های بیگانه‌هراس نیمه‌شب از سوی کارمندی گمنام به نظر می‌رسید، به‌درستی شناخته نشد: مجموعه‌ای از باورهای عمیق که به کارزار نخست ریاست‌جمهوری ترامپ جان بخشید و بعدها به پیروزی دوره دوم او کمک کرد. پس از آن‌که قدرت کافی برای شکل‌دادن به سرکوب مهاجرت به ایالات متحده و تحقیر کل جوامع مهاجران و همچنین فرزندانشان به دست آورد، میلر اکنون پژواک‌دهنده اهداف سیاست خارجی ترامپ است.

مرد ایدئولوگ یا پراگماتیست؟
میلر در سی‌ان‌ان نیت ترامپ را برای سلطه بر ونزوئلا و بهره‌برداری از ذخایر عظیم نفتی آن، پس از یورش نیروهای آمریکایی به پایتخت ونزوئلا و بازداشت مادورو و همسرش، تکرار کرد. او همچنین گفت اگر ایالات متحده تصمیم بگیرد با استفاده از ارتش خود گرینلند را ضمیمه کند، کسی مقابله نخواهد کرد. جمهوری‌خواهان واشنگتن می‌دانند وقتی میلر سخن می‌گوید، صدای رئیس‌جمهور را منتقل می‌کند. این دو در چهار سالی که ترامپ خارج از قدرت بود، تقریباً هر روز با هم صحبت می‌کردند؛ درباره این‌که دستورکار دوره دوم ممکن است چگونه باشد، پیش از آن‌که بسیاری از ما حتی تصور کنیم دوره دومی در کار خواهد بود.

بنکس، میلر را «باهوش‌ترین کسی که تاکنون در واشنگتن دیده‌ام» خواند و گفت میلر برای انجام کارش فداکاری‌هایی کرده، از جمله روبه‌رو شدن با تهدیدها و انتقال خانواده‌اش به مسکن نظامی در واشنگتن. او گفت میلر عقب‌نشینی نخواهد کرد. بنکس گفت: «اغلب او را به‌عنوان ایدئولوگ معرفی می‌کنند. اما او فوق‌العاده عمل‌گراست.» دست‌کم یک جمهوری‌خواه به‌طور علنی اظهارات میلر درباره گرینلند را نقد کرده است. دان بیکن، نماینده در حال بازنشستگی جمهوری‌خواه از نبراسکا، اظهارات میلر را «واقعاً احمقانه» خواند. بیکن در شبکه ایکس نوشت: «هیچ سودی در تحقیر دوستان‌مان وجود ندارد. اما این کار زخم‌هایی ایجاد می‌کند که التیامشان زمان می‌برد.»

گرینلند به زودی؟
با این حال، میلر از حمایت کامل ترامپ برخوردار است. کارولین لیویت، سخنگوی کاخ سفید، در بیانیه‌ای گفت: «رئیس‌جمهور هدایت همه سیاست‌ها را بر عهده دارد و استیون با وفاداری آنچه را رئیس‌جمهور می‌خواهد اجرا می‌کند؛ چه مهاجرت باشد، چه جرم، چه تجارت، چه گرینلند یا ونزوئلا.» او این ایده را کم‌اهمیت جلوه داد که میلر محرک تصمیم‌های سیاستی است و این تصور را رد کرد که میلر اخیراً بیشتر در تلویزیون حاضر می‌شود؛ او یادآور شد که میلر در سال ۲۰۲۵ بیش از ۲۰۰ بار در تلویزیون حضور داشته است. آنچه تغییر کرده بود، مأموریت‌ها بودند.

لیویت نگفت میلر در آینده بر کدام جنبه‌های ونزوئلا بیش از همه تمرکز خواهد کرد، اما گفت او و گروهی از دیگر مقام‌های دولت، عمدتاً معاون رئیس‌جمهور و روبیو، در تدوین راهبرد درباره آینده نظامی و اقتصادی این کشور نقش خواهند داشت. میلر به درخواست اظهار نظر برای این مقاله پاسخی نداد. همسرش، کیتی، نیز به درخواست اظهار نظر درباره نقش همسرش در دولت پاسخ نداد. خانم میلر ۳۴ ساله، مقام پیشین دولت که اکنون یک پادکست سیاست و سبک زندگی را اداره می‌کند، روز شنبه پس از آن‌که نیروهای آمریکایی به ونزوئلا حمله کردند عکسی از گرینلند را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشت. در آن تصویر، این قلمرو با ستاره‌ها و نوارهای پرچم آمریکا پوشانده شده بود. او زیر عکس نوشت: «به‌زودی.»

از آن‌جا پرسش‌ها درباره نیت‌های ترامپ نسبت به گرینلند بالا گرفت. میلر دوشنبه شب در سی‌ان‌ان گفت: «فقط می‌خواستم اوضاع را روشن کنم و بگویم که این موضع رسمی دولت ایالات متحده از آغاز این دولت بوده است؛ صادقانه بگویم، حتی برمی‌گردد به دولت قبلی ترامپ: این‌که گرینلند باید بخشی از ایالات متحده باشد. رئیس‌جمهور در این باره بسیار شفاف بوده است. این موضع رسمی دولت ایالات متحده است.»