‏چمن نقش‌ جهان؛ هدیه‌ای به فوتبال ایران!

ورزش 3/کیفیت بازی سپاهان و استقلال تا حد زیادی مدیون چمن نقش‌جهان بود که اجازه خودنمایی به بازیکنان باکیفیت دو تیم داد.
 ‏نمایش سپاهان و استقلال یک فرضیه را حداقل به نسبت این مسابقه از ذهن فوتبال‌دوستان محو کرد، مشکل فوتبال ما نمایش فردی بازیکنان نیست، بلکه زمینی است که روی آن می‌دوند. نقش‌جهان ثابت کرد اگر بستر فراهم باشد، ستاره‌های لیگ برتر چیزی از استانداردهای آسیایی کم ندارند.
بازی بزرگ سپاهان و استقلال در ورزشگاه نقش‌جهان، تنها یک مسابقه ۹۰ دقیقه‌ای و تلاش برای سه امتیاز نبود و عملکرد دو تیم در زمین چشم‌نوار و تماشایی بود. دیداری که شاید بتوان لقب استانداردترین و مدرن‌ترین بازی نیم فصل را به آن داد. جایی که توپ فوتبال به جای بازی مستقیم و ارسال از هر نقطه زمین روی زمین حرکت می‌کرد و کمتر شاهد توقف‌های آزاردهنده، سوت‌های مکرر داور به خاطر خطاهای ناشی از کنترل بد توپ و یا تمارض‌ها بودیم.
‏یکی از مهم‌ترین دلایل جذابیت این مسابقه، روان بودن جریان بازی بود. در اکثر بازی‌های لیگ برتر، شاهد زمان مفید پایین هستیم که دلیل عمده آن، ناتوانی بازیکنان در کنترل توپ‌های روی چمن‌های ناهموار است و زمین زدن خودشان بعد از کنترل‌های معیوب هستیم. اما در نقش‌جهان، توپ تحت کنترل بازیکنان بود. این کیفیت چمن به محرم نویدکیا و ریکاردو ساپینتو اجازه داد تا تاکتیک‌های مبتنی بر مالکیت و سرعت را دیکته کنند. هیچ‌کدام از دو مربی حتی برای یک دقیقه به فکر تساوی و کشتن بازی نیفتادند و این جسارت تاکتیکی، محصول مستقیم اعتماد آن‌ها به کیفیت زمین بود و روی توانایی‌های فردی بازیکنانشان حساب ویژه‌ای باز کردند!
‏آمارهای فنی این مسابقه نکته جالبی را نشان می‌دهد: نرخ پایین شوت‌های بی‌هدف و خارج از چارچوب. در فوتبال ایران عادت کرده‌ایم که شوت‌های راه دور با اختلاف فاحش به اوت بروند و دلیل آن اغلب کمانه کردن توپ لحظه ضربه است. اما در این مسابقه، مهاجمان و هافبک‌های شوت‌زن دو تیم با اطمینان خاطر از اینکه توپ تکیه‌گاه مناسبی دارد، اقدام به شوت‌زنی کردند و بعد از چند اقدام اعتماد به نفسشان در این زمینه بالاتر رفت و بهترین خودشان را به نمایش گذاشتند!  اگر درخشش خیره‌کننده آدان، سنگربان اسپانیایی استقلال نبود، شاید سپاهانی‌ها با آن شلیک‌های خطرناک نتیجه را بارها تغییر می‌دادند، همچنین سیدحسین حسینی هم چند واکنش تماشایی روی ضربات کوشکی و الحدادی نشان داد که مانع از گلزنی استقلالی‌ها شد.
این چمن با کیفیت در چند فاکتور به پویایی این مسابقه کمک کرد.  سرعت انتقال توپ، پاس‌های زمینی با حداکثر سرعت و دقت به مقصد می‌رسیدند. بازیکنان تکنیکی مثل وینگرهای دو تیم، بدون ترس از پیچ‌خوردگی مچ پا یا پله شدن توپ، اقدام به دریبل‌زنی کردند و در نهایت هم  وقتی بازیکن نگران کنترل توپ نباشد، سرش را بالا می‌گیرد و فضای بازی را می‌بیند که همه اینها باعث شد تا نمایشی مطمئن از خودشان نشان دهند.
‏سال‌هاست که کارشناسان و هواداران، تیغ تیز انتقادات را به سمت بازیکنان می‌گیرند و آن‌ها را به کم‌کاری یا بی‌کیفیتی متهم می‌کنند. اما نمایش اصفهان نشان داد که این قضاوت ممکن است اشتباه باشد،  بازیکنی که روی چمن‌های ناهموار مجبور است تمام تمرکزش را روی کنترل توپ بگذارد، هرگز نمی‌تواند خلاقیتش را بروز دهد.

در سمت دیگر مربیانی که تیمشان را به بازی مستقیم  و درگیری‌های فیزیکی سوق می‌دهند، در واقع قربانیان زیرساخت ضعیف هستند، سرمربیان لیگ برتری با توجه به چمن معیوب اکثر ورزشگاه‌های ایران تیم‌شان را برای بازی مستقیم و دفاعی می‌بندند تا در تمامی مسابقات نه فقط چمن‌های هموار آماده رقابت باشند و در مجموعه بازیکنان فیزیکی به بازیکنان تکنیکی ترجیح داده می‌شوند!
بازی سپاهان و استقلال سندی بود بر اینکه اگر چمن باکیفیت وجود داشته باشد تیم ها با استفاده از پتانسیل فردی می‌توانند نمایش های بهتری هم داشته باشند و در نهایت لیگ جذاب‌تری را شاهد باشیم.