حق پرستاری؛ وعده‌ای که هر ماه دیرتر به حساب معلولان می‌رسد

فارس/معلولان هر ماه چشم‌انتظار واریز حق پرستاری هستند، اما تأخیرهای مکرر و بی‌نظمی در پرداخت، زندگی خانواده‌ها را تحت فشار قرار داده است.
 
برای بسیاری از خانواده‌های دارای عضو معلول، زندگی نه با «حقوق ثابت»، بلکه با «انتظار واریز» تعریف می‌شود؛ انتظاری که هر ماه با اضطراب و بلاتکلیفی همراه است. در شرایطی که هزینه دارو، تجهیزات توان‌بخشی، پوشینه و مراقبت روزانه افزایش چشمگیری به دنبال داشته است، کوچک‌ترین تأخیر در پرداخت حق پرستاری و کمک‌هزینه‌های مرتبط، می‌تواند تعادل شکننده معیشت این خانواده‌ها را بر هم بزند.
یکی از معلولان در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس با انتقاد از روند پرداخت‌ها می‌گوید: مستمری عمومی که برای همه واریز می‌شود معمولاً نوزدهم یا بیستم هر ماه سر موعد پرداخت می‌شود؛ اما حق پرستاری و لوازم بهداشتی و کمک‌معیشتی هنوز واریز نشده است. این تأخیرها در ماه‌های قبل هم تکرار شده.به گفته او، حق پرستاری حدود ۴ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان، کمک‌هزینه لوازم بهداشتی یک‌میلیونی و ۵۰۰ هزار تومان و کمک‌معیشتی بسته به دهک از حدود یک‌میلیونی و ۲۰۰ هزار تومان آغاز می‌شود و در برخی خانوارها به حدود سه‌میلیونی تومان می‌رسد.
ارقامی که شاید روی کاغذ عددی به نظر برسد، اما در واقعیت هزینه پوشینه، دارو، فیزیوتراپی، رفت‌وآمدهای درمانی و بخشی از اجاره‌خانه را پوشش می‌دهد. مدیر این پویش در فارس اشاره کرد که «از زمان جنگ، پرداخت‌ها نامنظم‌تر شد. قبل از آن هم مشکلاتی بود، اما بعد از آن عملاً تأخیرها جدی‌تر و تکراری شد. مستمری عمومی معمولاً نوزدهم یا بیستم هر ماه می‌آید، اما حق پرستاری و کمک‌هزینه‌ها عقب می‌افتد.»
 

خانواده‌ای که از صبح تا شب درگیر مراقبت از فرزند یا عضو معلول خود است، امکان «عقب انداختن» هزینه‌ها را ندارد. دارو را نمی‌توان نسیه مصرف کرد، جلسات توان‌بخشی را نمی‌توان ماه‌ها به تعویق انداخت و هزینه‌های بهداشتی را نمی‌توان حذف کرد.
تأخیر در پرداخت این مبالغ، به معنای بدهکار شدن، قرض گرفتن و کوچک‌تر شدن سفره‌ای است که از پیش هم حداقلی بوده است.حال پرسش جدی اینجاست که چرا برخی پرداخت‌ها منظم و در تاریخ مشخص انجام می‌شود اما حمایت‌های ویژه افراد دارای معلولیت با بی‌نظمی همراه است؟ اگر محدودیت منابع وجود دارد، چرا زمان‌بندی دقیق و رسمی اعلام نمی‌شود؟ چرا خانواده‌ها باید هر ماه در نگرانی و تماس‌های مکرر برای پیگیری بمانند؟
 
ادامه این روند، تنها یک نقص اداری نیست و نهادی که مأموریت اصلی‌اش حمایت از آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه است، پیش از هر چیز باید در پرداخت همین حداقل حمایت‌ها منظم، پاسخ‌گو و شفاف باشد.حمایت از افراد دارای معلولیت، لطف نیست؛ حقی قانونی و انسانی است. کمینه انتظار این خانواده‌ها نه افزایش‌های نجومی، بلکه پرداخت منظم و قابل‌پیش‌بینی همین مبالغ حداقلی است؛ مبالغی که برای آنان، تفاوت میان دوام‌آوردن و فروپاشی معیشت را رقم می‌زند.