مدال‌آور تاریخی اسپانیا کارگر انبار شد

فارس/مدال‌آور تاریخی اسپانیا در بازی‌های المپیک ۲۰۱۸ به تشریح روزهای سخت خود پس از بازنشستگی پرداخت.
  دارنده مدال برنز المپیک از کمبود حمایت پس از موفقیتش در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ انتقاد کرد.وی از بازنشستگی همراه با اضطراب می‌گوید و توضیح می‌دهد چگونه مجبور شد دور از برف و رقابت، زندگی‌اش را از نو بسازد.

رجینو هرناندز در گفت‌وگویش با نشریه ال‌موندو می‌گوید مدال برنز غیرمنتظره او در اسنوبردکراسِ المپیک زمستانی پیونگ‌چانگ ۲۰۱۸، درِ تاریخ را به رویش باز کرد. این مدال نخستین مدال زمستانی اسپانیا از سال ۱۹۹۲ بود اما آنچه بعد از آن آمد، اصلاً شبیه تجلیل و حمایت نبود.فقط سه سال بعد، درحالی‌که تازه ۳۰ساله شده بود، هرناندز تحت‌فشار کمبود حمایت، بی‌توجهی و فرسودگی روحی بازنشستگی‌اش را اعلام کرد و حالا زندگی‌اش را دور از پیست‌های برفی از نو می‌سازد.هرناندز درباره دوری از برف می‌گوید: «مدتی طولانی از برف فاصله گرفتم. الان دارم به بازگشت فکر می‌کنم. دوست دارم مربی شوم و دنبال گذراندن دوره‌هایش هستم. اما آن زمان واقعاً فرسوده شده بودم.»

وی درباره دلیل خداحافظی زودهنگام خود، بیان کرد: «هیچ‌وقت احساس ارزشمندی نکردم. در پیونگ‌چانگ وقتی هم‌تیمی‌ام حذف شد، مربی گفت دیگر می‌توانیم وسایلمان را جمع کنیم و برویم؛ کاری از پیش نمی‌بریم.” بعدش من مدال گرفتم. با این حال باز هم جدی گرفته نمی‌شدم. با فدراسیون ورزش‌های زمستانی اسپانیا تماس می‌گرفتم، پیام می‌دادم، جواب نمی‌دادند. قبل از یک مسابقه دچار حمله شدید اضطراب شدم و همان‌جا تصمیم گرفتم همه‌چیز را قطع کنم. بدنم هشدار می‌داد.»

رجینو ادامه داد: «برای مدال، ۳۰ هزار یورو جایزه گرفتم و از بورسیه ADO سالی ۴۵ هزار یورو دریافت می‌کردم. برای زندگی در کوتاه‌مدت بد نیست، حتی شاید بتوانی پیش‌پرداخت یک خانه را بدهی، اما برای پس‌انداز یا راه‌اندازی کسب‌وکار کافی نیست.»

وی درباره روزهای بعد از خداحافظی خود گفت: «یکی از دوستانم شرکت کیترینگ و برگزاری رویداد دارد. رفتم برای او کار کردم. کارگر انبار، حمل‌ونقل، حراست، هر کاری لازم بود را انجام می‌دادم. خوشبختانه اخیراً چند در به رویم باز شده. یکی همکاری با یورواسپورت است که بابتش خیلی قدردانم، هرچند تعداد مسابقات اسنوبرد کم است و برای گذران کامل زندگی کافی نیست. همزمان مشغول تحصیل هم هستم.»