مضحکه‌ای به نام اپوزیسیون

به گزارش همشهری آنلاین، محمدرضا کائینی؛ پژوهشگر تاریخ و سیاست: 1-از فردای پیروزی انقلاب اسلامی گروهی که تحت عنوان سلطنت طلب از ایران و حکومت ایران رانده شده بودند به عنوان یکی از مخالفان نظام نوتاسیس در خارج از کشور بویژه در اروپا و آمریکا مستقر شدند. این گروه در دهه اول انقلاب به دلیل عدم وجود زمینه مثبت در داخل و خارج از کشور به طور مطلق، تقریبا تحرکی نداشتند. تنها اقدامات آنان به برگزاری مراسم شاه در مصر و برخی آیین‌های بی‌اثر محدود می‌شد. سرآخر از اواخر دهه دوم، آمریکا و اسرائیل به همراه برخی دیگر از کشورهای اروپایی نظیر فرانسه و انگلیس، از روی ناچاری و نبود آلترناتیو برای جمهوری اسلامی به جریان سلطنت‌طلب رو آوردند و با برجسته‌سازی آن، این جریان را داعیه‌دار حکومت ایران معرفی نمودند.

2-در طول این سال‌ها، رودجه کلانی صرف بازپروری جریان سلطنت‌طلب شده است و تلاش‌هایی مصروف این امر شد که چهره شاه مخلوع و پدرش تطهیر شود. باوجود هیاهوهای پهلوی‌خواهی در ایران، افرادی که رغبتی به آنان نشان می‌دهند در اصل گلایه‌ها و نارضایتی‌های خود را به این ترتیب می‌خواهند منتقل سازند، چرا که در یک فضای آزاد به هیچ وجه پهلوی‌ها شانسی برای انتخاب شدن از سوی مردم ندارند.

3- منافقین هم چنین وضعیت مشابهی را در قبال براندازی جمهوری اسلامی دارند. آنان که در ظاهر باید مخالف سلطنت‌طلبان باشند در تاکتیک و روش با طرفدارن پهلوی در ضربه به جمهوری اسلامی متحد گشتند و برای کسب قدرت با یکدیگر به مبارزه و نزاع می‌پردازند. اقدام آنان نیز مبتنی بر اشاره و حمایت برخی قدرت‌های خارجی است.

4- به طور کلی می‌توان گفت که جمهوری اسلامی از بابت اپوزیسیون و گروه های مدعی قدرت به واقع شانس آورده است، به عبارت بهتر اپوزیسیون ما موجوداتی به غایت رقت انگیز و حتی مضحک هستند که داعیه دار حکومت شدند. مردم با نگاه به سروشکل آنان می‌توانند بفهمند در ضمیر و باطن این گروه‌ها چه می‌گذرد. آنان این سطح از عقلانیت را هم ندارند که در ظاهر رواداری و سکوت پیشه کنند و موضوع تسویه حساب‌هایشان را بگذارند برای زمانی که قدرت را در دست گرفتند. امام خمینی با آن سطح از عظمت و درایت تمام گروه‌های مختلف را زیر سایه رهبری خود گرفت و از مجاهدین تا چریک‌های فدایی خلق و نهضت ملی رهبری امام را پذیرفته بودند. گفتنی است که آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها به این نتیجه رسیدند که اپوزیسیون ایران فاقد یک رهبری منسجم است و برای همین شاهدیم ایجاد آشوب و درگیری در کشورمان با وجود پول‌پاشی‌های بسیار برخی کانون‌های قدرت به نتیجه نمی‌رسد.