گزارش ویژه: ​رئال مادرید واقعا به چه چیزی نیز دارد؟

به گزارش ایلنا، این شکست، در ادامه روند ضعیفی رقم خورد که باعث شده رئال مادرید حالا چهار امتیاز از رقیب سنتی‌اش، بارسلونا، عقب بیفتد. آلونسو تا آستانه اخراج پیش رفت، اما شکست در عین حال تلخ ۲ بر یک مقابل منچسترسیتی در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو، در بازی چهارشنبه شب، فعلاً به او مهلت داد.

بر اساس گزارش اتلتیک، اگر رئال مادرید آخر هفته پیش‌رو برابر آلاوس نمایشی ناامیدکننده و نتیجه‌ای ضعیف ثبت کند، احتمال برکناری آلونسو بسیار جدی خواهد شد. این موضوع برای بسیاری عجیب به نظر می‌رسد؛ چرا که فلورنتینو پرز، رئیس باشگاه، تنها چند ماه پیش و در ماه می، این سرمربی ۴۴ ساله را جانشین کارلو آنچلوتی کرد.

آلونسو پس از ورود به مادرید تلاش کرد رویکردی مدرن‌تر و ساختارمندتر را به تیم تحمیل کند. مدیران باشگاه نیز از تلاش‌های او برای افزایش انضباط و نظم تاکتیکی حمایت کردند و برخی چهره‌های ارشد معتقد بودند چنین سبکی، با واقعیت‌های فوتبال مدرن هم‌خوانی دارد.

همه‌چیز تا مقطعی به‌خوبی پیش می‌رفت. رئال مادرید با پیروزی ۲ بر یک خانگی مقابل بارسلونا در ۲۶ اکتبر، پنج امتیاز در صدر جدول فاصله ایجاد کرد. تا پایان هفته بعد، مادریدی‌ها در ۱۵ بازی خود در تمام رقابت‌ها، ۱۴ پیروزی به دست آورده بودند.

اما خیلی زود، همه‌چیز شروع به فروپاشی کرد. اندکی پس از برد برابر بارسا، اتلتیک گزارش داد که چند ستاره بزرگ تیم از سبک مدیریتی سخت‌گیرانه و بیش از حد فنی آلونسو رضایت ندارند. رئال سپس تنها دو برد در هشت مسابقه به دست آورد و نشانی از شدت، تعهد و انرژی مورد انتظار دیده نمی‌شد.

تک‌برد رئال در پنج بازی اخیر لالیگا، به بارسلونا اجازه داد اختلاف چهار امتیازی در صدر جدول ایجاد کند. از سوی دیگر، شکست برابر منچسترسیتی، شانس کسب سهمیه مستقیم لیگ قهرمانان اروپا را نیز با خطر مواجه کرده است.

برنابئو؛ جایی برای تصمیم‌های ناگهانی

فضای اطراف برنابئو به‌شدت متشنج است و این نخستین بار نیست که فلورنتینو پرز در چنین شرایطی تصمیمی قاطع می‌گیرد. رافا بنیتز تابستان ۲۰۱۵ به‌عنوان سرمربی منصوب شد، اما تنها چند ماه بعد و در ژانویه، در حالیکه تیم سوم جدول بود و چهار امتیاز با صدر فاصله داشت، برکنار شد. شکست سنگین ۴ بر صفر برابر بارسلونا در نوامبر، اعتبار او را به‌طور کامل از بین برده بود.

تصمیم پرز خیلی زود جواب داد. زین‌الدین زیدان جانشین بنیتس شد و با وجود نداشتن تجربه مربیگری در سطح اول، رئال را بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ به سه قهرمانی متوالی لیگ قهرمانان اروپا رساند و سپس به شکلی معماگونه کناره‌گیری کرد.

جانشین او، خولن لوپتگی، حتی دوام کمتری داشت. او پس از تنها ۱۴ بازی در فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸ و شکست ۵ بر یک برابر بارسلونا در نوکمپ اخراج شد. سانتیاگو سولاری چهار ماه به‌عنوان سرمربی موقت فرصت داشت، اما شکست ۴ بر یک مقابل آژاکس در لیگ قهرمانان، پایان کارش را رقم زد. در مارس ۲۰۱۹، زیدان بازگشت، اما آن فصل بدون حتی یک جام بزرگ به پایان رسید.

درام؛ بخشی از DNA رئال مادرید

فصل‌های پرهیجان که یا به شکوهی تاریخی ختم می‌شوند یا به شکستی دردناک، سال‌هاست بخشی از هویت رئال مادرید بوده‌اند؛ به‌ویژه از زمانی که پرز در سال ۲۰۰۰ برای نخستین بار به ریاست باشگاه رسید.

البته نشانه‌هایی از بلوغ و یادگیری نیز دیده می‌شود. دوران اول کهکشانی‌ها بیشتر با خریدهای پرزرق‌وبرق ستارگانی چون لوئیس فیگو، زیدان و دیوید بکام شناخته می‌شود. اما در یک دهه اخیر، سیاست نقل‌وانتقالاتی عقلانی‌تر شده است؛ جذب استعدادهای جوان برتر جهان مانند وینیسیوس جونیور، جود بلینگام و ادر میلیتائو، در کنار استفاده از فرصت‌های بازار و انتقال‌های آزاد نظیر کیلیان امباپه، تیبو کورتوا و ترنت الکساندر-آرنولد.

پرز همچنین در سال‌های اخیر صبوری بیشتری نشان داده است. فصل ۲۲-۲۰۲۱ نیز پرنوسان بود؛ جایی که تیم آنچلوتی در فاصله یک هفته، شکست‌های تحقیرآمیزی برابر شریف تیراسپول در لیگ قهرمانان و اسپانیول در لالیگا متحمل شد. آن مقطع نیز موجی از شایعات درباره آینده سرمربی به راه افتاد، اما آنچلوتی باقی ماند و بهار آن فصل، با کامبک‌های تاریخی برابر پاری‌سن‌ژرمن، چلسی و منچسترسیتی همراه شد.

رئال با پیروزی یک بر صفر برابر لیورپول در فینال، قهرمان اروپا شد.

همه‌ یا هیچ‌چیز

در برنابئو، شادی و بحران می‌تواند در یک چشم‌به‌هم‌زدن و حتی در یک بازی ۹۰ دقیقه‌ای جابه‌جا شود. گاهی سرمربی اخراج می‌شود و گاهی دوام می‌آورد، اما در هر صورت، فصل با سطحی جنون‌آمیز از تنش و انرژی پیش می‌رود.

این نوسان احساسی بار دیگر در دیدار چهارشنبه شب برابر سیتی دیده شد. تیم آلونسو با انگیزه و تمرکز بالا شروع کرد و با گل رودریگو، که پس از ۹ ماه گلزنی می‌کرد، پیش افتاد. اما اشتباهات دفاعی باعث شد تیم پپ گواردیولا ۲ بر یک جلو بیفتد؛ اتفاقی که ناامیدی را به زمین و خشم را به سکوها آورد و حتی وینیسیوس جونیور هم از هواداران در امان نماند.

تعویض‌های تهاجمی آلونسو، فشار بی‌وقفه‌ای در دقایق پایانی ایجاد کرد و بوی یک «رِمونتادا» دیگر به مشام رسید، اما سیتی مقاومت کرد. سوت پایان، با ترکیبی از تشویق حمایتی و سوت‌های اعتراضی همراه شد.

مدلی متفاوت از سایر غول‌های اروپا

این وضعیت تضادی آشکار با رویکرد بسیاری از قدرت‌های بزرگ اروپا دارد؛ باشگاه‌هایی چون منچسترسیتی، بایرن مونیخ، آرسنال، لیورپول و پاری‌سن‌ژرمن که بر ثبات و صبر برای اجرای پروژه‌های میان‌مدت و بلندمدت تأکید دارند. در این مدل، مربیان زمان می‌گیرند، بازیکنان بر اساس طرح تاکتیکی جذب یا فروخته می‌شوند و مدیران از دخالت مستقیم پرهیز می‌کنند.

اما در رئال مادریدِ فلورنتینو پرز، صبر برای پروژه‌های بلندمدت جایی ندارد. نه بهانه‌ای پذیرفته می‌شود و نه عوامل کاهنده‌ای مانند بحران مصدومیت‌ها. در هیچ باشگاهی در جهان، رئیس تا این حد قدرت و اختیار مطلق در بخش فوتبال ندارد و تصمیم‌ها تا این اندازه سریع و بی‌رحمانه گرفته نمی‌شود.

طبیعی است که چنین فضایی، کار را برای یک مربی و کادرش بسیار دشوار کند. آلونسو و دستیارانش نیز به‌سختی توانسته‌اند همه را، چه در رختکن و چه در هیئت‌مدیره، با تغییرات مدنظرشان همراه کنند؛ فضایی کاملاً متفاوت با آرامش و حمایتی که در بایر لورکوزن تجربه کرده بودند.

پیروزی، تنها معیار

در رئال مادرید فقط یک چیز اهمیت دارد: برد. ناکامی قابل قبول نیست. شاید این شیوه مدیریت عجیب به نظر برسد، اما دشوار است انکار کرد که در ۲۵ سال گذشته، به‌ویژه در اروپا، نتایج بزرگی به همراه داشته است.

رئال مادرید در دو دوره ریاست پرز، هفت بار لیگ قهرمانان اروپا را فتح کرده و مجموع جام‌هایش را به ۱۵ رسانده است. پس از آن، میلان با هفت قهرمانی، بایرن و لیورپول با شش و بارسلونا با پنج عنوان قرار دارند.

این رویکرد هیجانی شاید برای ثبات هفتگی در لیگ داخلی چندان ایده‌آل نباشد؛ رئال در همین بازه، تنها هفت بار قهرمان لالیگا شده است. با این حال، خود پرز نیز ظاهراً از این درام لذت می‌برد؛ تصویری از رئیس همه‌کاره با اختیاراتی شبیه امپراتوران روم که سرنوشت همه، حتی ستاره‌ها و سرمربی، در دست اوست.

فراتر از فوتبال

این درام دائمی، اسطوره رئال مادرید را تقویت می‌کند و پیوند احساسی عمیق‌تری با هواداران می‌سازد؛ از ۸۰ هزار عضو باشگاه که هر هفته در برنابئو حضور دارند تا میلیون‌ها هوادار در سراسر جهان. همین وفاداری، رئال را به بزرگ‌ترین باشگاه تجاری فوتبال تبدیل کرده است؛ تنها باشگاهی که طبق گزارش ژانویه مؤسسه Deloitte، درآمدی بیش از یک میلیارد یورو ثبت کرده است. برنابئوی بازسازی‌شده نیز اکنون یکی از عظیم‌ترین کولوسئوم‌های ورزش جهان به شمار می‌رود؛ موضوعی که با میزبانی NFL در ماه گذشته، بیش از پیش به چشم آمد.

جالب‌تر اینکه پرز ۷۸ ساله در حال پیشبرد تغییری تاریخی در مدل مالکیت باشگاه است. او در مجمع عمومی سالانه اواخر نوامبر اعلام کرد قصد دارد برای نخستین بار امکان جذب سرمایه‌گذار خارجی را فراهم کند و قرار است اعضای باشگاه در ماه‌های آینده در یک همه‌پرسی درباره این موضوع رأی بدهند.

در شرایط عادی، مدیرانی که چنین تغییرات حساسی را دنبال می‌کنند، ترجیح می‌دهند ثبات کامل برقرار باشد؛ نه اخراج‌های ناگهانی و تصمیم‌های پرسر‌وصدا در میانه فصل. با این حال، پرز در آن نشست، به‌جای توضیح جزئیات طرح، بیشتر زمان خود را صرف حمله به دشمنان فرضی مانند لالیگا، یوفا و بارسلونا کرد؛ تلاشی برای متحد کردن خانواده مادریدیستاها پشت سر رهبرشان.

پایانی که همیشه دراماتیک است

چه آگاهانه و چه ناخواسته، تردید علنی درباره آینده آلونسو، تأثیر مثبتی هم داشت. تیم برابر منچسترسیتی با قدرت  و تعهد بیشتری بازی کرد و پس از مسابقه، بازیکنان باتجربه‌ای مانند رودریگو، بلینگام و کورتوا قاطعانه از سرمربی خود حمایت کردند.

اینکه این اتحاد دوام خواهد داشت یا نه، هنوز مشخص نیست. اما یک چیز قطعی است: در رئال مادرید، همیشه درام وجود خواهد داشت. اینجا جایی است که هر فصل یا همه‌چیز به دست می‌آید یا هیچ‌چیز؛ و اغلب یا به فاجعه‌ای کامل ختم می‌شود یا به فتحی دیگر در لیگ قهرمانان اروپا.