پایان یک دوره در سیتی؛ سیلوا از خداحافظی نزدیک گفت

به گزارش ایلنا، دوران حضور یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های خط میانی در جمع سیتیزن‌ها به خط پایان نزدیک می‌شود. برناردو سیلوا، هافبک خلاق و 31 ساله پرتغالی، در حال سپری کردن فصل 9 و در واقع آخرین پرده از نمایش خیره‌کننده خود در لباس مدافع عنوان قهرمانی جزیره است و قصد دارد با فرا رسیدن تابستان، چمدان‌هایش را برای همیشه از شهر منچستر ببندد.

این بازیکن مینیاتوری که همواره به عنوان یکی از مهره‌های غیرقابل جایگزین و کلیدی در پازل تاکتیکی پپ گواردیولا شناخته می‌شد، در این مدت رکوردهای قابل توجهی را به یادگار گذاشته است. حضور در 449 مسابقه رسمی با پیراهن آبی‌آسمانی‌ها، ثبت 42 گل و ارسال 34 پاس گل، تنها بخشی از کارنامه پربار او در این سال‌های طلایی محسوب می‌شود؛ دورانی که با فتح جام‌های متعدد و تسلط بلامنازع بر فوتبال انگلیس گره خورده است.

گرچه مدیران ورزشگاه اتحاد هنوز هیچ بیانیه رسمی مبنی بر قطع همکاری و مراسم خداحافظی با این ستاره ارزشمند منتشر نکرده‌اند، اما صحبت‌های اخیر سیلوا در مصاحبه با رسانه رسمی باشگاه، جای هیچ شک و شبهه‌ای را باقی نگذاشت. کدهای پنهان و اشارات صریح او در این گفت‌وگو، به وضوح نشان داد که شمارش معکوس برای اتمام این داستان حماسی آغاز شده و هواداران سیتی باید خود را برای جدایی یکی از محبوب‌ترین بازیکنان یک دهه اخیر خود آماده کنند.

متفاوت بودن پرتقال و انگلیس

«از نظر فرهنگی، پرتغالی‌ها و انگلیسی‌ها کاملاً متفاوت هستند؛ آب‌وهوا، غذا و سبک زندگی کمی فرق دارد. همیشه به شوخی می‌گویم اگر منچستر کمی در جنوب اروپا قرار داشت، تا وقتی با لگد بیرونم کنند اینجا می‌ماندم. چون واقعاً باشگاه فوتبال، هم‌تیمی‌هایم، کارکنان، هواداران، ورزشگاه، فضا و در کل همه چیزِ زندگی حرفه‌ای‌ام را دوست دارم.»

تفاوت بخش فرهنگی

«اما بخش دیگر زندگی‌ام متفاوت است، چون نمی‌گویم دوستش ندارم، اما از نظر فرهنگی دقیقاً همان چیزی نیست که به شکل ایده‌آل می‌خواهم. بنابراین گاهی آن‌قدر که باید احساس خوشحالی نمی‌کنی. قبل از اینکه همسرم را بشناسم، مدتی در منچستر تنها بودم و در آن زمان حال روحی خیلی خوبی نداشتم. بدون شک بارها به رفتن فکر کردم، نه به این دلیل که باشگاه فوتبال را دوست نداشتم، چون واقعاً دوستش دارم، بلکه به خاطر جنبه دیگر زندگی‌ام.»

به پشیمانی فکر نمی‌کنم

«در نهایت این اتفاق نیفتاد و من خیلی خوشحالم که نیفتاد. چون احتمالاً فرصت تجربه خاطرات سه‌گانه، چهار قهرمانی پیاپی، فرصت کاپیتان شدن، حضور در گروه رهبری تیم و انتقال تجربه‌ام به بازیکنان جوان را از دست می‌دادم و نمی‌توانستم کمک کنم باشگاه دوباره به جایگاهی که شایسته آن است برسد. اما اگر منچسترسیتی به جای انگلیس در لیسبون پرتقال بود، تا ۴۰ سالگی می‌ماندم.»

حمایت هواداران در شروع مسیر  

«اوایل درباره این صحبت می‌کردیم که شاید در مقطعی از دوران حرفه‌ای‌ام بروم و حتی خبرهایی هم در رسانه‌ها منتشر می‌شد، اما واکنش هواداران همیشه باورنکردنی بود. در جاهای دیگر شاید هو می‌شدم یا اتفاق مشابهی می‌افتاد. اما آن‌ها همیشه به عنوان بازیکن و انسان به من احترام گذاشتند، با آغوش باز از من استقبال کردند و حمایتم کردند. شاید همین یکی از دلایل اصلی بود که این‌قدر طولانی در این باشگاه ماندم.»

تغییر نسل  در منچسترسیتی

«در بازیکنان جدید همان جاه‌طلبی برای موفق شدن را می‌بینم. آن‌ها حالا استانداردهای این باشگاه و سطحی را که در هشت یا نه سال گذشته ایجاد کردیم می‌شناسند. همین باعث می‌شود بیشتر تلاش کنند و بگویند ما هم قادر به انجامش هستیم.»

جاه‌طلبی باشگاه  

 در سال‌های اخیر این باشگاه نشان داده اگر می‌خواهی بخشی از آن باشی، باید برنده باشی. بازیکنانی که در دو یا سه سال گذشته آمده‌اند واقعاً بسیار خوب هستند. آن‌ها می‌توانند باشگاه را دقیقاً به همان جایی ببرند که قبلاً بود؛ جایی که هر فصل بتوانیم برای قهرمانی‌ها رقابت کنیم.»