
پژوهشگران دانشگاه تربیت مدرس با همکاری دانشگاه تگزاس در مطالعهای مشترک، سازوکارهای فعالیت ردوکس در چارچوبهای آلیفلزی فعال (RAMOFs) را بررسی کردند؛ موادی که با طراحی هدفمند ساختارشان میتوانند در حوزههایی مانند کاتالیز، حسگری و ذخیرهسازی انرژی به کار گرفته شوند.
به گزارش ایسنا، با افزایش نیاز به مواد پیشرفته با کارایی بالا در حوزههایی همچون انرژی و محیطزیست، توجه به چارچوبهای آلیفلزی (MOF) به دلیل ساختار منظم، تخلخل بالا و قابلیت تنظیم شیمیایی آنها افزایش یافته است. در همین راستا، پژوهشگران دانشگاه تربیت مدرس با همکاری دانشگاه تگزاس، در مقالهای جدید به بررسی جامع ساختار، ترکیبات و مکانیسمهای فعالیت ردوکس در چارچوبهای آلیفلزی فعال ردوکس (RAMOFs) پرداختهاند.
در این پژوهش، نحوه ترکیب یونهای فلزی، لینککنندههای آلی و مهمانهای شیمیایی در ساختار MOFها و نقش آنها در ارتقای فعالیت ردوکس مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج نشان میدهد با انتخاب دقیق اجزای سازنده، میتوان انتقال الکترون را در چارچوب ماده تقویت کرد و عملکرد الکتروشیمیایی آن را بهبود بخشید.
بر اساس این گزارش، فعالیت ردوکس در RAMOFها به دو دسته درونسیستمی و بینسیستمی تقسیم میشود. در نوع درونسیستمی، تغییرات شیمیایی درون فریمورک عامل اصلی واکنشهای ردوکس است، در حالی که در نوع بینسیستمی، انتقال الکترون میان اجزای مختلف ساختار، از جمله مهمان و میزبان، نقش کلیدی ایفا میکند.
پژوهشگران همچنین راهبردهای مختلفی برای توسعه این مواد ارائه کردهاند که شامل استفاده از فلزات و لینککنندههای ردوکسفعال، بهرهگیری از مهمانهای شیمیایی مناسب و بهکارگیری روشهای اصلاح پس از سنتز است. در این روشها، با افزودن گروههای عاملی یا ترکیب چارچوبها با سایر مواد، میتوان ویژگیهای الکتروشیمیایی و عملکردی RAMOFها را ارتقاء داد.
بررسی کاربردهای این مواد نشان میدهد RAMOFها میتوانند در حوزههایی همچون کاتالیز، حسگری، ذخیرهسازی انرژی، جداسازی گازها و حسگری نوری مورد استفاده قرار گیرند. بهویژه در زمینه شناسایی آلایندهها و توسعه سامانههای ذخیره انرژی، این مواد بهعنوان گزینههایی نوین و قابلتوسعه مطرح شدهاند.
به نقل از ستاد نانو، در عین حال، پژوهشگران به چالشهایی نظیر هدایت الکتریکی محدود و فعالیت ردوکس پایین در برخی ساختارها اشاره کردهاند؛ مسائلی که میتواند دامنه کاربرد این مواد را محدود کند. به گفته آنها، طراحی ساختاری بهینه، توسعه مهمانهای شیمیایی جدید و ترکیب با مواد مکمل از جمله راهکارهای پیشنهادی برای رفع این محدودیتها است.
نتایج این پژوهش نشان میدهد با بهینهسازی ساختار و ترکیب اجزای سازنده، میتوان چارچوبهای آلیفلزی فعال ردوکس را بهعنوان موادی پیشرفته با قابلیتهای شیمیایی، الکتروشیمیایی و نوری در کاربردهای متنوع صنعتی و فناورانه به کار گرفت.
منبع : ایسنا

















































