غزه؛ توقف ظاهری جنگ و تداوم نابودی

توافق آتش‌بس غزه در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۵ (۱۸ مهر ۱۴۰۴) اجرا شد که براساس آن عملیات نظامی گسترده در نوار غزه متوقف شد. 

با آغاز مرحله نخست این توافق، که شامل تبادل زندانیان بود و بیش از ۲ ماه طول کشید، برخلاف آنچه متن توافق نشان می‌داد، این تصور ایجاد شد که جنگ در غزه برای همیشه پایان یافته است. این تصور با تصاویری که از غزه منتشر شد و نشان‌دهنده بازگشت محدود برخی از جنبه‌های زندگی روزمره و بازسازی جزئی برخی از مراکز بهداشتی، آموزشی و سایر امکانات بود، تقویت شد.

با این حال، واقعیت در میدان کاملا متفاوت است. در حالی که جنگ در خشن‌ترین و افراطی‌ترین شکل خود ممکن است متوقف شده باشد، اما نسل‌کشی و سازوکار‌های آن بدون وقفه ادامه یافته و خطر‌هایی که مردم متحمل شده‌اند با گذشت زمان تنها تشدید شده است.

از زمان اجرای آتش‌بس، ارتش اشغالگر رژیم صهیونیستی به کشتار مردم غزه، مجروح کردن و بازداشت دیگران ادامه داده و بهانه‌هایی برای ترور و قتل‌های هدفمند تراشیده است. 

در عین حال، اشغالگران همچنان به بستن گذرگاه‌های مرزی، دنبال کردن سیاست‌های نظام‌مند آوارگی اجباری و محاصره، محدود کردن رفت و آمد مردم و جلوگیری از کمک‌های بشردوستانه ادامه می‌دهند. 

فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در سرزمین‌های اشغالی فلسطین، اظهار کرد که آنچه به‌عنوان آتش‌بس در غزه توصیف می‌شود اساساً وجود ندارد و استدلال کرد که آنچه در حال وقوع است، یک نسل‌کشی مداوم با روش‌های دیگر است. او اضافه کرد که آنچه در سطح جهانی به‌عنوان یک طرح صلح به بازار عرضه شده است، چیزی بیش از بهانه‌ای برای متوقف کردن فشار بین‌المللی و اجتناب از تعامل واقعی با غزه نیست.

توصیف حقوقی تداوم نسل‌کشی

نسل‌کشی با وجود توقف جنگ، همچنان در نوار غزه ادامه دارد. این استدلال بر داده‌ها و واقعیت‌هایی استوار است که اشغالگران صهیونیست در غزه اعمال کرده‌اند. با بازگشت به گذشته، آنچه در حال حاضر پس از آتش‌بس در غزه در حال وقوع است، تقریباً به‌طور کامل با اعمالی که براساس کنوانسیون، مصداق نسل‌کشی هستند، مطابقت دارد. وقتی مفاد کنوانسیون در مورد واقعیت‌های نوار غزه اعمال می‌شود، مشخص می‌شود که با چندین مورد از آنها مطابقت دارند. ادامه محاصره و جلوگیری از ورود غذا و دارو در چارچوب تحمیل

شرایط زندگی کشنده قرار می‌گیرد. به همین ترتیب، آوارگی اجباری گسترده که همچنان در غزه رو به افزایش است، به‌عنوان جنایت جنگی طبقه‌بندی می‌شود و ممکن است در محدوده نسل‌کشی نیز قرار گیرد. علاوه بر این، هدف قرار دادن زیرساخت‌ها و ساختمان‌های غیرنظامی و ممانعت از بازسازی آنها، زندگی را اساساً غیرممکن می‌کند.

واقعیت نسل‌کشی در نوار غزه در طول آتش‌بس

اول: ادامه عملیات نظامی

پس از آتش‌بس، رسانه‌ها تمرکز خود را تغییر دادند، اما تخریب نظام‌مند در مناطق به‌اصطلاح امن پشت خط زرد، که ۶۰ درصد مساحت غزه را تشکیل می‌دهد، ادامه دارد. 

گزارش گروه Forensic Architecture نشان می‌دهد بلوک‌های بتنی زرد فراتر از مرز‌های اعلام‌شده قرار گرفته‌اند و ارتش رژیم صهیونیستی تا ۹۴۰ متر وارد مناطق ممنوعه شده است. ساکنان از تیراندازی مداوم، پهپاد‌ها و انفجار‌ها می‌گویند. از زمان آتش‌بس، صد‌ها مورد نقض ثبت شده است. ارتش رژیم صهیونیستی خانه‌ها را تخریب و پایگاه‌های جدید می‌سازد، که این موضوع آوارگی را دائمی می‌کند.

دوم: فروپاشی سیستم بهداشت

۲ ماه پس از آتش‌بس، هیچ بهبودی در وضعیت بهداشتی رخ نداده است. بیمارستان‌ها فروپاشیده، دارو‌ها کمیاب و مرز رفح بسته است. 

رژیم اشغالگر ورود داروها، آنتی‌بیوتیک‌ها و تجهیزات را مسدود کرده، ۵۴ درصد دارو‌های ضروری، ۴۰ درصد دارو‌های اورژانسی و ۷۱ درصد تجهیزات پزشکی موجود نیست. این امر باعث مرگ‌های قابل پیشگیری، شیوع بیماری‌های عفونی و مرگ هزار بیمار در انتظار درمان در خارج از فلسطین شده است. همچنین ۱۸ هزار و ۱۰۰ بیمار منتظر سفر هستند و ۶ هزار نفر بدون برنامه توانبخشی قطع عضو شده‌اند.

سوم: ناامنی غذایی

سیاست گرسنگی ادامه دارد و محاصره برداشته نشده است. یونیسف گزارش ۹ هزار و ۳۰۰ مورد سوءتغذیه حاد در کودکان زیر ۵ سال در اکتبر ۲۰۲۵ را می‌دهد؛ برنامه جهانی غذا از ۶۴۰ هزار نفر در شرایط قحطی و ۱۳۲ هزار کودک در خطر مرگ خبر می‌دهد. 

۸۲ درصد کودکان زیر یک سال کم‌خونی دارند و از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، ۴۷۵ نفر (شامل ۱۶۵ کودک) از گرسنگی جان خود را از دست داده‌اند. کمک‌ها ناکافی است؛ تنها ۱۳ هزار و ۵۱۱ کامیون از ۳۶ هزار کامیون برنامه‌ریزی‌شده وارد غزه شده، یعنی ۳۶ درصد. 

رژیم اشغالگر ورود مواد مغذی مانند تخم‌مرغ، گوشت و سبزیجات را ممنوع کرده و فقط اجازه ورود اقلام کم‌ارزش مانند شیرینی‌ها را می‌دهد.

چهارم: جابه‌جایی اجباری بدون بازگشت

هزاران آواره پس از آتش‌بس به مناطق خود بازگشتند، اما حمله‌های ادامه‌دار و جابه‌جایی بلوک‌های زرد، موج جدیدی از جابه‌جایی ایجاد کرده، به‌ویژه از محله‌های الطفاح و الشجاعیه به مرکز غزه. 

سازمان ملل (OCHA) ۱۳۵ هزار مورد جابه‌جایی اجباری از ۱۰ اکتبر (مهر ۱۴۰۴) تا ۲ دسامبر ۲۰۲۵ (آذر ۱۴۰۴) را ثبت کرده است. این استراتژی مهندسی جابه‌جایی است که مناطق را غیرقابل سکونت می‌کند و نقض کنوانسیون‌های ژنو است.

پنجم: تخریب زیرساخت‌های اساسی

۹۰ درصد زیرساخت‌های غیرنظامی ازجمله ۳۸ بیمارستان، ۶۷۰ مدرسه، ۱۶۵ دانشگاه و خدمات آب، برق و فاضلاب تخریب شده و از کار افتاده است. 

خسارت اولیه ۷۰ میلیارد دلار است. مرکز ماهواره‌ای سازمان ملل آسیب ۸۱ درصد ساختمان‌ها را گزارش می‌دهد. روزنامه لوموند غزه را به‌عنوان شهری کاملا ویران‌شده توصیف می‌کند. 

رژیم صهیونیستی ورود مواد بازسازی (مانند مصالح ساختمانی) را مسدود کرده و سوخت را محدود می‌کند، که بحران را عمیق‌تر کرده و غزه را غیرقابل سکونت نگه می‌دارد.

در کل، آتش‌بس فقط کشتار جمعی را متوقف کرده، اما تخریب، گرسنگی و جابه‌جایی به‌عنوان بخشی از سیاست نسل‌کشی ادامه دارد.