آشفتگی به مثابه سلاح!

 ترامپ اولین رئیس‌جمهوری بود که «دیپلماسی توییتر» را به معنای واقعی کلمه تعریف کرد. توییت‌های ترامپ در مورد ایران، از اعلام خروجش از برجام و تهدید به «بزرگترین حمله در تاریخ جهان» تا پیام‌های متناقض درباره «نخواستن جنگ» و در ادامه آن، حمله به ایران و تهدیدات مکرر به حمله به تاسیسات زیرساختی و انصراف های پی در پی از آن الگویی غیرمتعارف دارند. 

او سبک نوشتاری بسیار خاصی دارد (مثلا استفاده از حروف بزرگ برای تاکید، صفت‌های اغراق‌آمیز و جملات کوتاه و ضربه‌ای). این سبک در تمام توییت‌های او، حتی در زمان‌های مختلف، ثابت است. بنابراین می تواند نشانه ای باشد بر اینکه که «لحن» و «پیام» را متعلق به خود بدانیم و این که او شخصا دکمه ارسال این پیام ها را می زند!  اما در مورد مسائل پیچیده (مثل جزئیات تحریم‌ها یا مسائل نظامی)، قطعاً توصیه هایی از مشاورانش دریافت می‌کند. اما تفاوت ترامپ با دیگران این است که او اطلاعات تخصصی را به زبان ساده و تند خودش ترجمه و منتشر می‌کند. همچنین افکار لحظه‌ای و تصمیمات ناگهانی نشان می دهند که او کمتر به متن های آماده و فراهم آمده از سوی مشاورانش تکیه دارد.

ترامپ از تکنیکی استفاده می‌کند که در دنیای تجارت به آن «مذاکره با فشار حداکثری و غیرقابل پیش‌بینی بودن» می‌گویند. در دکترین نظامی و سیاسی، وقتی حریف بتواند شما را پیش‌بینی کند، می‌تواند علیه شما برنامه‌ریزی کند. او با گفتن جملات متناقض و ارسال پیام های متفاوت مخاطبش را در وضعیت «انتظار» نگه می‌دارد. در این استراتژی که به «آشوب سازمان‌یافته» موسوم است هدف این است که این تناقضات، ابزاری برای ایجاد استرس در طرف … …