چهره کودکی که باید کیف مدرسهاش را به دوش بکشد و راهی کلاس درس شود، اما برای کمک به خانواده، ساعتهای کودکیاش را در خیابان میگذراند.
چهره مادری که با مستمری اندک، هر روز حساب میکند چگونه چند دهان را سیر کند و کدام نیاز را به روزهای بعد موکول کند.
چهره سالمندی که روزهای عمرش را در تنهایی میگذراند و گاهی حتی برای سادهترین نیازهایش چشمانتظار کمک دیگران است.
فقر گاهی در خانهای جریان دارد که اعضای خانواده هنوز زیر یک سقف زندگی میکنند، اما آنقدر درگیر تأمین نان و گذران زندگیاند که دیگر رمقی برای مراقبت از یکدیگر باقی نمانده است. در چنین خانههایی، شاید هنوز چراغی روشن باشد و صدای اعضای خانواده به گوش برسد، اما نگرانی، خستگی و درماندگی آرامآرام جای آرامش و امنیت را گرفته است.
اینها رنجهایی جدا از هم نیستند؛ حلقههای بههمپیوسته زنجیرهای هستند که از فشار اقتصادی آغاز میشود و وقتی حمایتهای اجتماعی به اندازه نیاز مردم نیست، عمیقتر و سنگینتر میشود. پشت هر کدام از این تصویرها، انسانی ایستاده که بیش از هر چیز، فرصت یک زندگی معمولی، آبرومند و امن را میخواهد.
سیدحسن موسوی چلک، معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور و رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران، در سلسله نشستهای «گفتمان کاهش رنج مردم» در روزنامه اطلاعات، میگوید: «حال حوزه اجتماعی کشور خوب نیست.» چون مشکلاتی که امروز به سازمان بهزیستی و کمیته امداد میرسد، ریشه در شرایط اقتصادی و اجتماعی جامعه دارد و نمیتوان با مستمریهای ناچیز، خانوادههای گرفتار فقر، بیکاری، بیماری و مشکلات مسکن را از چرخه آسیب خارج کرد.
فقر؛ مسألهای فراتر از نداشتن درآمد …


دانلود از کافه بازار































































































































































