بررسی ترکیب هزینههای خانوار در سال گذشته نشان میدهد بهطور متوسط ۷۲.۱ درصد کل مخارج خانوارها به اقلام غیرخوراکی اختصاص داشته است. این سهم در دهک اول ۶۷.۳ درصد و در دهک دهم ۷۸ درصد بوده است. اما مقایسه همین دو عدد بدون توجه به ترکیب هزینهها میتواند گمراهکننده باشد. مسئله فقط میزان هزینهکرد نیست؛ مسئله این است که خانوارها برای چه چیزی پول خرج میکنند و چقدر امکان انتخاب دارند.
دهکهای پایین، تا ۷۳ درصد مخارج غیرخوراکی خود را صرف مسکن و اجاره میکنند؛ در مقابل، در دهک دهم سهم حملونقل از هزینههای غیرخوراکی به ۱۱ درصد میرسد، درحالیکه این رقم در دهک اول فقط ۵ درصد است. به بیان روشنتر، آنچه برای گروهی امکان انتخاب خدمات و جابهجایی بیشتر است، برای گروه دیگری زیر سایه هزینه سنگین سرپناه قرار میگیرد.
این همان نقطهای است که سیاستگذار باید درباره آن پاسخگو باشد: چرا هزینه تأمین ابتداییترین نیاز زندگی تا این اندازه قدرت انتخاب را از خانوارهای کمدرآمد گرفته است؟
نمیتوان از مردم انتظار داشت در برابر هر موج گرانی، فقط هزینههای دیگری را حذف کنند. نمیتوان هر بار که قدرت خرید سقوط میکند، نسخه سازگاری با شرایط پیچیدهتر را برای خانوارها پیچید. مردم پیش از این هم از بسیاری از نیازهای خود گذشتهاند؛ پرسش این است که قرار است چه چیز دیگری را کنار بگذارند؟ …


دانلود از کافه بازار




























































































































































