داستان ما و سلبریتی ها

فقط ما نیستیم که در مورد فرهنگ سلبریتی و بلاگری سر در گم هستیم، بلکه حتی نهادهای بزرگ و مهم نیز در این مورد سرگردان و سردرگم هستند. چه نهادی بالاتر از دولت ها که در مورد بلاگرها و سلبریتی ها به سرسام افتاده اند: گاهی می خواهند به هر نحوی شده سبلریتی ها و بلاگرها را جذب کنند؛ گاهی آن ها تهدید می کنند؛ گاهی نادیده شان می گیرند و به مردم می گویند به آن ها توجه نکنند. اغلب اوقات در یک زمان محدود این چرخه بین این قطب ها به چرخش در می آید و بدون حصول نتیجه. فرهنگ سلبریتی یا بلاگری به سختی درک می شود؛ از «بلاگر اقتصادی» که هیچ تحصیلات اقتصادی ندارد تا نوجوانان تازه رسیده ای که خط و نشان سیاسی می کشند. دست کم سعی کنیم دنیایی که در آن سلبریتی و بلاگر بدون دلیل خاصی مشهور می شود را درک کنیم. فکر می کنم اگر چارچوبی بودریاری را در نظر بگیریم تا حدودی به درک این پدیده عجیب و غریب نزدیک شویم.

بودریار در کتاب وانموده ها و وانمود (Simulacra and Simulation)، یا بازنماها و بازنمایی، یک نظام جدید از واقعیت و بازنمایی توصیف می کند: وانموده ها نشانه‌ها یا بازنمایی هایی هستن که مراجع خود را از دست داده‌اند و اکنون بدون مرجع به حیات خود ادامه می دهند. وجود آن‌ها در فراواقعیت (hyperreality) است؛ جهانی که واقعیت افزوده است، جهانی که وانمود یا بازنمایی می‌سازد و گاهی بر واقعیت بیرونی هم غلبه می کند. برای اینکه بهتر این مسأله درک شود باید فرآیند وانمود یا بازنمود را در نظر گرفت.

در وانمود، یک نشانه برای بازنمایی واقعیت در نظر گرفته می شود؛ گاهی این نشانه مشابهت زیادی با مرجع خود دارد اما گاهی چنین نیست و در نقطه‌ای از فرآیند کاملاً از واقعیت دور می شود. اما صرف دور شدن آن سبب نمی‌شود که نشانه از بین برود، بلکه نشانه در فراواقعیت به حیات خود ادامه می دهد. در عصر اطلاعات با فناوری های نوینی که هست نشانه ها وانمودهای بدون مرجع هستند؛ رونوشت هایی بدون اصل. اما … …