بازار
در کنار خبرهای منفی نیز باید خبرهایی دیده شوند که احساس همبستگی و امکان اثرگذاری را تقویت می کنند. جامعه ای که فقط بحران دریافت کند، ممکن است به تدریج احساس کند هیچ کاری از دستش برنمی آید.
خبر اول / ۷۵۰۰ دانش آموز دارای آسیب شنوایی در مدارس عادی؛ حضور در کلاس کافی است؟
کودک می تواند وسط یک کلاس شلوغ بنشیند و باز هم بخشی از روز را در تنهایی بگذراند. رئیس سازمان آموزش و پرورش استثنایی اعلام کرده است از حدود ۱۲ هزار دانش آموز دارای آسیب شنوایی، حدود ۷۵۰۰ نفر در مدارس عادی و در قالب آموزش تلفیقی تحصیل می کنند. تحلیل روانشناسی:
حضور دانش آموز دارای آسیب شنوایی در مدرسه عادی می تواند فرصت مهمی برای مشارکت اجتماعی باشد، اما حضور فیزیکی با تعلق اجتماعی یکی نیست. کودکی را تصور کنید که درس معلم را دنبال می کند اما بخشی از شوخی همکلاسی ها، گفت و گوی سریع گروه یا حرفی را که از انتهای کلاس زده می شود از دست می دهد. اگر این تجربه هر روز تکرار شود، ممکن است کودک کم کم کمتر وارد گفت و گو شود؛ نه چون اجتماعی نیست، بلکه چون مشارکت برای او انرژی بیشتری می خواهد. اینجا خطر تنهایی در جمع مطرح می شود. چرا گروه روانشناسی رکنا به این خبر می پردازد؟
چون موفقیت آموزش تلفیقی فقط با تعداد دانش آموزانی که وارد مدارس عادی شده اند سنجیده نمی شود؛ باید دید چند نفر واقعا در ارتباطات کلاس مشارکت می کنند و احساس تعلق دارند. پیام گروه روانشناسی رکنا به مسئولان:
آموزش تلفیقی بدون دسترسی ارتباطی کامل نمی شود. آموزش معلمان، امکانات کمک شنوایی، زیرنویس و حمایت ارتباطی باید بخشی از همان سیاست آموزشی باشد. راهکار برای مدرسه و خانواده: …
