بازار
از زمان کودتای عبدالکریم قاسم در ژوئیه ۱۹۵۸ و فروپاشی سلطنت هاشمی در عراق، مناسبات تهران و بغداد یکی از پرآشوب‌ترین فصول تاریخ معاصر غرب آسیا را پشت سر گذاشته است. 2 کشور که در کشاکش رقابت بلوک‌های شرق و غرب، در 2 سوی متفاوت معادلات قدرت منطقه‌ای قرار گرفته بودند، طی دهه‌های بعد مجموعه‌ای از منازعات مرزی، کشمکش‌های سیاسی و رقابت‌های ژئوپلیتیک را تجربه کردند. پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۵۷ نه‌تنها از دامنه این خصومت تاریخی نکاست، بلکه سودای صدام ملعون برای تبدیل شدن به قدرت مسلط جهان عرب، 2 همسایه را به ورطه جنگی فرسایشی و تمام‌عیار کشاند.
سقوط حکومت بعث در سال ۲۰۰۳ نقطه عطف این تاریخ پرمناقشه بود. اشغال بغداد به دست آمریکا، برخلاف محاسبات اولیه واشنگتن، به برچیده‌شدن حکومت دیکتاتور جنایتکار عراق و استقرار نظمی همسو با منافع ایالات متحده منتهی نشد. فروپاشی ساختار قدرت بعث، زمینه بازگشت جریان‌های سیاسی و مذهبی مخالف صدام را فراهم آورد که بسیاری از آنان طی سال‌های تبعید، مناسبات دیرینه‌ای با جمهوری اسلامی برقرار کرده و کاملا متأثر از ایدئولوژی اخذشده از انقلاب اسلامی قرار داشتند. بدین ترتیب، عراق به‌تدریج از یکی از مهم‌ترین کانون‌های تهدید علیه ایران، به یکی از اصلی‌ترین عرصه‌های همکاری تهران و بغداد و در عین حال، رقابت راهبردی ایران و آمریکا تبدیل شد.
ظهور داعش در سال ۲۰۱۴، به مناسبات 2 کشور عمق امنیتی بخشید. پیشروی این گروهک تروریست تکفیری تا آستانه بغداد و اربیل، موجودیت دولت عراق را با تهدیدی کم‌سابقه مواجه کرد. حمایت مستشاری و تجهیزاتی جمهوری اسلامی از نیروهای عراقی و مشارکت گروه‌های مقاومت در کنار ارتش عراق، سهم مهمی در متوقف کردن پیشروی داعش ایفا کرد. بسیج مردمی عراق یا همان «حشد شعبی» در متن همین بحران، به یکی از ارکان ساختار امنیتی عراق تبدیل شد. …
