اَبَربدهکاری به نام مدیرعامل شستا

میثم سعیدی و حرف‌های تازه‌اش، در صورت و ظاهر، گویا ایرادی ندارد. با همین لایه‌های نهان و آشکار قانون و منطق و سفسطه، به‌راحتی قابل دفاع است. لااقل بار حقوقی ندارد. اما در لایه‌های عمیق‌تر — آن‌جا که پای درونیات و وجدان و نگرشها به میان می‌آید — روایت‌گر دردهای بزرگی است.

همین که باور دارند به هیچ جا بدهکار نیستند، آغاز سراشیبی است. و همین که دردشان این است که از روزی که آمده‌اند شستا، دیگر همان «خارج رفتن» هم برایشان مهیا نشده — یعنی جنس دنیای او، دغدغه‌ها و آمال و آرزوهایش، و نهایتاً تدبیرهایش، مال دنیای دیگری است. دنیایی که به کارگر و شهروندان زیر خط فقر و این‌جور چیزها ربطی ندارد. فاصله‌ای نجومی دارد با اهالی زیرمجموعه‌اش.

می‌گویند به هیچ کس و هیچ جا بدهکار نیستند. و  اتفاقاً او فراموش کرده است که یک ابربدهکار است. به مجموعه‌ای بسیار بزرگ و عظیم. و آن، ملتی است که شستا با قطره‌قطرهٔ پولشان درست شده. و چشم‌انتظار اتفاقی مؤثر در آن‌اند. ریاستش با میثم سعیدی است، اما بدهی‌اش و خرج و مخارجش با ملت. اتفاقاً او و امثال او هنوز بدهکار ملت‌اند. که یا در دولت‌ها بوده‌اند، یا در مجلس‌ها. و سهم دارند بر آنچه امروز بر ملت می‌گذرد. در هر سِنت دلاری که بالا می‌رود... در هر قیمتی که روی مواد غذایی می‌رود... و در هر نفری که به آمار زیر خط فقر کشیده می‌شود — بدهکاران بسیاری نام‌آشنایند.رئیسِ ما و پدری مسئول برای خانواده

میثم سعیدی به گمانم نمونه‌ای است از همان روسایی که «رئیس بودن» برایشان نه ابزار، که هدف و احتمالا هوس است. و چه بسا بیش از دیگران بر عوارض و تبعات ریاست خود نیز واقف‌اند. آن‌چنان که گویی در آینه‌ای نیمه‌روشن، ضعف‌ها و ویرانی‌های احتمالی مدیریت خویش را می‌بیند. و همچون پدری مسئول، خانواده و فرزندانش را از دایرهٔ ترکش‌های تصمیمات خود بیرون برده است، تا مبادا گرد آسیب مدیریتش بر دامان عزیزانش بنشیند.

او برای من و شما تنها «رئیس» است. و از این جایگاه یک قدم هم فروتر نمی‌آید. اما در قبال خویش و خانواده‌اش، به‌راستی مسئول است. از همین‌روست که پدرانه و مسئولانه، خانواده را از میدان جنگ و تورم و آشوب مدیریت‌ها دور کرده است. و از دوردست، نظاره‌گر است. …