این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش میگنا رسانه سلامت روان ایران استرس دوران کودکی میتواند تغییراتی در مغز ایجاد کند که سالها بعد بر نحوه واکنش فرد به فشارهای روانی اثر بگذارد. پژوهشهای جدید نشان میدهند این تغییرات با سازوکارهای اپیژنتیکی مرتبط هستند. شناخت این فرایندها میتواند به درک بهتر تابآوری و طراحی روشهای مؤثر برای حمایت از کودکان کمک کند. پژوهشهای جدید در حوزه نوروساینس نشان میدهند تجربههای استرسزا در سالهای نخست زندگی میتوانند آثار ماندگاری در مغز ایجاد کنند؛ آثاری که ممکن است سالها بعد، نحوه واکنش فرد به فشارهای روانی را تحت تأثیر قرار دهند. یکی از مطالعات مهم در این زمینه، سازوکار مولکولی ارتباط میان استرس دوران اولیه زندگی و افزایش حساسیت به استرس در بزرگسالی را بررسی کرده است. این پژوهش با تمرکز بر تغییرات اپیژنتیکی در مدارهای دوپامینی مغز، توضیح تازهای برای چگونگی تبدیل تجربههای اولیه زندگی به تغییرات پایدار در پاسخ مغز به استرس ارائه میکند.پژوهش با عنوان Early-life stress alters chromatin modifications in VTA to prime stress sensitivity توسط گروهی از پژوهشگران از جمله Luke T. Geiger، Julie-Anne Rodier Balouek، Mason R. Barrett و Catherine Jensen Peña انجام شده است. این مطالعه بر ناحیهای از مغز به نام ناحیه تگمنتوم شکمی یا VTA تمرکز دارد؛ منطقهای غنی از نورونهای دوپامینی که در انگیزش، یادگیری پاداش، پاسخ به استرس و برخی اختلالات خلقی و روانی نقش دارد.
نکته مهم در این پژوهش آن است که دانشمندان تلاش کردهاند فراتر از مشاهده آثار رفتاری استرس دوران کودکی حرکت کنند و بپرسند این تجربهها دقیقاً چگونه میتوانند در سطح سلولی و مولکولی، واکنش مغز به استرسهای آینده را تغییر دهند.
استرس اولیه و حافظه زیستی مغز …
