بازار
غم‌انگیزترین بخش ماجرا اینجاست که این رویداد تلخ نه یک استثنا که به یک بدعادت مزمن تبدیل شده است. فوتبال ایران مدت‌هاست با چنین درگیری‌های زشت و حالا دیگر حوصله‌سربری دست به گریبان است که روح فوتبال را می‌خورد. از طرف دیگر به همان اندازه تکراری بودن این اتفاقات شاهد رفتار تکراری فدراسیون بوده‌ایم؛ انفعال و ناتوانی در جمع کردن حواشی.
سال‌هاست که فدراسیون فوتبال وعده‌های دهان پرکن درباره تجهیز استادیوم‌ها می‌دهد؛ وعده‌هایی مثل نصب دوربین‌های هوشمند، سیستم‌های دقیق بلیت‌فروشی با شماره صندلی‌های مشخص و کنترل کامل ورود و خروج تماشاگران، اما در عمل این موارد تنها در حد شعار باقی مانده‌اند.
همین دو سال پیش بود که مهدی تاج و مدیران سازمان لیگ با صراحت تمام اعلام کردند اگر از ابتدای فصل در استادیومی تماشاچیان سر جای خودشان ننشینند، تیم میزبان محروم میشود و مسابقه برگزار نخواهد شد. اما در عمل چه اتفاقی رخ داد؟ این مورد هم به صف طولانی وعده‌های پوچ تاج و همکارانش اضافه شد. وعده‌ای که اگر عملی شده بود شاید امروز کسی در استادیوم جرات نمی‌کرد به راحتی ناسزا و شعار نژادپرستانه و قومیتی سر بدهد. اگر چند تماشاچی با همین تکنولوژی مادام‌العمر از ورود به استادیوم‌ها منع شده بودند دیگر کسی این رفتار را تکرار نمی‌کرد.
امروز که این گزارش نوشته میشود در هیچ کدام از ورزشگاه‌های ما تماشاگر براساس شماره صندلی خود نمی‌نشیند و هیچ سازوکاری برای رصد دقیق خاطیان وجود ندارد.
مشکل اصلی در نگرش فدراسیون نهفته است. اولویت مدیران فوتبال تنها برگزاری لیگ آن‌هم تحت هر شرایطی و در هر مکان و زمانی است! یعنی صرفا عبور از فصل و به پایان رساندن تقویم بازی‌ها. در این نگاه سطحی ارتقای کیفیت، فرهنگ‌سازی و ایجاد زیرساخت‌های امنیتی اولویت‌های دست چندم محسوب … …
