«آن‌قدر طول کشید که از درد بی‌هوش شدم»؛ کابوس رضایت شوهر برای جراحی

اقتصاد۲۴-اقتدار مرد در خانواده همیشه به فضای خانه محدود نمی‌ماند؛ گاهی تا بیمارستان و تصمیم‌گیری درباره درمان زن هم پیش می‌رود. در چنین وضعیتی، مرد نه فقط همراه بیمار، بلکه کسی شناخته می‌شود که موافقتش برای انجام جراحی ضروری است. این نگاه می‌تواند از طریق عادت‌های اداری، شیوه برخورد کارکنان و مراحل پذیرش به بخشی از فرآیند درمان تبدیل شود. روایت‌هایی که چند بیمار و پزشک در اختیار «اعتماد» گذاشته‌اند، از مطالبه رضایت شوهر برای جراحی‌های درمانی حکایت دارند؛ درخواست‌هایی که در برخی موارد به گفته راویان، آغاز درمان را به حضور مرد وابسته کرده‌اند. یکی از زمینه‌های اجتماعی چنین وضعیتی، ناشی از نگرشی است که مرد را نماینده خانواده و صاحب تصمیم نهایی می‌شناسد؛ نگرشی که اگر به محیط درمان راه پیدا کند، زن حتی درباره بدن خودش نیز تصمیم‌گیرنده‌ای مستقل شناخته نمی‌شود.

مساله فقط این نیست که بیمارستان‌ها بر چه اساسی چنین امضایی می‌خواهند؛ مساله این است که این درخواست چه تاثیری بر درمان زنان می‌گذارد. در تجربه‌های گردآوری شده، گاهی شوهر کیلومتر‌ها دورتر از بیمارستان است و گاهی ضرورت اقدام فوری مطرح شده، اما رضایت او همچنان به موضوعی در فرآیند درمان تبدیل می‌شود. هنوز نمی‌توان گفت این رویه در چه تعداد از بیمارستان‌ها اجرا می‌شود یا در هر مورد چه مبنای اداری و حقوقی دارد. با این حال، تکرار این درخواست در روایت‌های متفاوت، پرسش مشخصی پیش می‌کشد؛ چرا ممکن است بیمارستان، زنی را که خودش قادر به تصمیم‌گیری است، برای درمان به موافقت شوهرش وابسته کند؟ پرسشی که علاوه بر مقررات پزشکی، به جایگاه مرد در تصمیم‌های خانوادگی و انتقال احتمالی همین مناسبات به محیط درمان مربوط می‌شود، اما برعکس این وجود ندارد؛ یعنی مرد نه‌تنها برای جراحی به اجازه همسرش نیاز ندارد، بلکه اگر رضایتی هم باشد باید از طرف برادر یا پسر مرد باشد. …