نگاهی به اجرای «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری»

هفت صبح|  سال‌هاست که در تئاتر، تجربه‌های فرمال و فاصله گرفتن از روایت‌های رئال و دیالوگ‌محور، به انتخابی رایج تبدیل شده است؛ تجربه‌هایی که گاهی بیش از قصه، بر تصویر و ایده‌های انتزاعی تکیه می‌کنند. در چنین فضایی، «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری» مسیر دیگری را انتخاب کرده؛ نمایشی که بی‌آن‌که بخواهد از پیچیدگی‌های بی‌دلیل کمک بگیرد، مخاطب را با یک داستان ظاهراً ساده اما پر از راز و اضطراب همراه می‌کند. از همان لحظه ورود به سالن فضا خبر از اتفاقی آرام و معمولی نمی‌دهد.

نور، موسیقی و طراحی صحنه، پیش از آن‌که قصه به زبان بیاید، حس ناامنی و دلهره را به تماشاگر منتقل می‌کنند؛ حسی که رفته‌رفته در طول اجرا پررنگ‌تر می‌شود. نمایش با تکیه بر دیالوگ‌هایی حساب‌شده و روایتی مرحله‌به‌مرحله، مخاطب را تا لحظات پایانی در تعلیق نگه می‌دارد: سرنوشت پسر داستان چه می‌شود؟ آیا او زنده می‌ماند یا قرار است به مرگ سپرده شود؟ و مهم‌تر از همه، مادر چه راز سنگینی را در سینه پنهان کرده که پذیرش چنین سرنوشتی برای فرزندش ممکن به نظر می‌رسد؟ نقطه قوت نمایش، در کنار متن عمیق و هوشمندانه‌اش، بازی‌هایی است که اغراق نمی‌کنند و همین، موقعیت‌های تلخ قصه را باورپذیرتر کرده است. 

 

روایت قدسی شریعتی از ایفای یک نقش متفاوت روی صحنه

 بازیگر همیشه در انتظار پیشنهاد بعدی است

صحنه تئاتر برای بازیگر، میدانی است میان کشف و خلق؛ جایی که کلمات از روی کاغذ جان می‌گیرند و در کالبد بازیگر حلول می‌کنند. در تئاتر این روزها، حضور در نمایشی با عنوان «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری»، تجربه‌ای منحصر‌به‌فرد برای قدسی شریعتی رقم زده است. بازیگری که معتقد است اولین قلاب ارتباطی او با یک اثر، جادوی کلمات و قدرت متن است. حالا او پس از ماه‌ها تمرین و اجرا روبه‌روی ما نشسته است تا از مسیر زیستن با نقشی بگوید که فرسنگ‌ها با تجربه زیسته واقعی‌اش فاصله داشت.

  جادوی نام و وسوسه یک متن خوب …