این روزها چنته نمایشهای روی صحنه برای آنها که دغدغه تئاتر جدی را دارند، اغلب خالی است . کمدی های ضعیف و تئاترهای پرهزینهای که در هتلها و استادیومهای ورزشی روی صحنه میروند، قطعا آن چیزی نیستند که برای این گروه رضایتبخش و دلگرمکننده باشند.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
همشهری آنلاین، شقایق عرفی نژاد: تئاتر ایران یا شاید درستترش تئاتر تهران، در وهلهای که در آن هستیم، به سه بخش تقسیم شده است. بخشی که حالا پررنگتر شده و شامل کمدیهایی است که سخیفتر از گذشته روی صحنه میروند و به اسم خنداندن مخاطب، با تئاتر آن میکنند که اسکندر با تخت جمشید کرد. شوخیهای فراوان جنسی، رقص و خنده گرفتن به نازلترین شکل ویژگی اصلی تمام این نمایشهاست. منظور البته نمایشهایی نیستند که آنها را با نام تئاتر آزاد میشناسیم، صحبت از نمایشهایی است که در سالنهای دولتی و خصوصی تئاتر روی صحنه میروند و همین است که ماجرا را خطرناک میکند: سرایت لحن و شکل تئاترهای آزاد به تئاتر رسمی که قرار است چه در شکل کمدی و چه غیر کمدی مسئله طرح کند، اندیشه بیافریند و مخاطب را بع تعمق وادارد. بخش دیگر تئاتر امروز شامل آن چیزی است که تئاتر فاخر و کنسرتتئاتر نام گرفته و با بلیتهای گرانقیمت و بازیگران مطرح، سعی در جذب مخاطب دارد. در این میان هم البته نمایشهایی هستند که نفسنفس زنان در این هیاهو همچنان سعی دارند شریف بمانند و تولید فکر کنند.
در باره وضعیت این روزهای تئاتر با رحمت امینی، استاد دانشگاه و کارگردان تئاتر صحبت کردیم.
به نظرتان امروز مستقل چه جایگاهی دارد؟ تئاتری که نمیخواهد با لوده بازی و ترفندهای مختلف تماشاگر جلب کند؟
اگر بخواهیم بعد از انقلاب را مرور کنیم تا به این سوال جواب بدهیم که چرا اصلاً تئاتر مستقل به این روز افتاده، چون روز حال و روز خوشی ندارد، دلایل مختلفی برای آن پیدا میشود. قبلش البته باید توضیح بدهم که من معتقد به حضور انواع سلایق، تفکرات، گونهها و مدلهای تئاتر هستم. در ایران از سالهای پیش نمایشهایی داشتیم که به آن لالهزاری میگفتند. بعدتر اسم بدون هویتی به نام آزاد رویش گذاشتند که در سینماها اجرا میشد مثل گلریز.
البته لاله زار اولین تئاتر علمی و نو در ایران بوده و بعدها به آتراکسیون تبدیل شد. منظورتان از تئاتر لالهزاری همین دوره پس از سال ۳۲ است؟ …