دیپلماسی ایرانی: رقابت کنونی میان قدرتهای بزرگ وارد مرحلهای شده است که در آن همراستاسازیهای دوجانبه پیامدهای سیستمی فراتر از منطقه محدود خود را بهدنبال دارد. آنچه این لحظه را متمایز میسازد تنها بازنگریطلبی روسیه در اروپا یا جسارت چین در هندوپاسیفیک نیست، بلکه میزانی است که مسکو و پکن استراتژیها، منابع و برنامههای نهادی خود را همزمان کردهاند.
ائتلاف چین و روسیه کمتر بهصورت یک بلوک معاهدهای رسمی عمل میکند و بیشتر بهعنوان پروژهای هماهنگ برای محدود کردن قدرت آمریکا، رقیقسازی هنجارهای غربی و پرورش مراکز جایگزین قدرت از طریق تسویه تجاری، همکاریهای دفاعی و گسترش گروهبندیهای چندجانبه قلمداد میشود. اهمیت آن در مکمل بودن است: روسیه ناآرامسازی قهری خام، جریانهای انرژی و تمایل به نقض ممنوعیتهای قانونی در خصوص تصرف سرزمینی را فراهم میآورد، در حالی که چین مقیاس صنعتی، کانالهای مالی، فناوریهای دوکاربردی و دیپلماسی نهادی بلندمدت را تأمین میکند.
این نامتوازنبودن هم پایایی و هم شکنندگی این همگرایی را توضیح میدهد. دورزدن تحریمها، تجارت بهواحد یوان، گشتهای مشترک و تلاشهای مشترک برای تضعیف نظارت مالی مبتنی بر دلار به هر طرف امکان داده است تا نقاط ضعف خود را جبران کند. در عین حال وابستگی بهطور چشمگیری نامتوازن است. مسکو بیش از آنکه پکن را برای رشد یا امنیت خود لازم داشته باشد، برای درآمدهای صادراتی، ورودیهای تحت تحریم و پوشش دیپلماتیک به چین وابسته است؛ امتیازی که به رهبران چینی قدرت قیمتگذاری، اختیار سرمایهگذاری و فضای کنترل خطرات تشدید در حوزه تهدیدات هستهای، تمامیت مرزی و حاکمیت آسیای مرکزی میبخشد. …


دانلود از کافه بازار




























































































































































