بازار
پس از ناکامی ایالات متحده آمریکا در رسیدن به اهدافش از طریق نظامی در ۴۰ روز تهاجم نظامی تمام عیار علیه مردم ایران از ۹ اسفند ۱۴۰۴، دولت این کشور تصمیم گرفت ساز و کار عملیات تجاوزکارانه علیه ایران را تغییر دهد. در همان روزهای نخست اعمال محاصره دریایی علیه سواحل و بنادر ایران، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا با ادعای موثرتر بودن محاصره نسبت به عملیات نظامی، از هزینه کمتر این سیاست ابراز شگفتی کرد. در طول ۷ ماهی که از برقراری آتش‌بس نسبی در عملیات نظامی تمام عیار می‌گذرد، واشنگتن روز به روز اجرای سیاست‌های جنگ ترکیبی را با هدف تشدید فشار بر جامعه ایران ادامه می‌دهد.
هشت ماه پس از آغاز تجاوز نظامی مشترک آمریکا و اسرائیل علیه ایران، دولت آمریکا در پی فرسایش توان مقاومت و ایستادگی جامعه ایران در مقابل تهاجم خارجی است تا به گفته رئیس جمهور آمریکا هدف رویایی اصلی یعنی «تسلیم کامل» به وقوع بپیوندد. یکی از اصلی‌ترین ابزارهای دولت آمریکا برای اجرای این سیاست، «جنگ روانی» و ایجاد شرایط زندگی بر لبه پرتگاه برای مردم ایران است.
بااین‌حال، هم‌زمانی تهدید نظامی، محاصره اقتصادی و دعوت به مذاکره، درباره هدف نهایی واشنگتن و شرایط پایان این فشار‌ها ابهام ایجاد کرده است؛ وضعیتی که می‌تواند به‌جای گشودن مسیر توافق، زمینه تشدید تنش و سوءمحاسبه را فراهم کند.
«توافق کنم یا ...؟»
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، هفته گذشته در مصاحبه با فاکس‌نیوز، در ادامه رویاپردازی در مواجه با تهران، انتخاب پیش روی خود را چنین توصیف کرد: «حالا سؤال من این است: با آنها توافق کنم یا کارشان را تمام کنم؟» ترامپ پیش‌تر نیز، هنگام خروج از کاخ سفید، در سخنانی ادعا کرده بود: «سؤال این است که می‌خواهیم کارش را تمام کنیم یا فقط بگذاریم تحلیل برود؟» این اظهار نظر ترامپ سیاست تلاش آمریکا را برای فرسایش تدریجی توان جامعه ایران از طریق سیاست‌های همزمان تحریم، محاصره و جنگ روانی نشان می‌دهد.
برای افکار عمومی در ایران، که با دقت مواضع طرف متجاوز را دنبال می‌کند، تفاوت میان «توافق یا حمله» یک مسئله انتزاعی نیست: اگر هدف غایی طرف مقابل روشن نباشد، اطمینان به اینکه حتی یک توافق دیپلماتیک واقعاً تهدید را پایان می‌دهد نیز دشوارتر می‌شود. …
