روایتی از زندگی سوخت‌بران در جنوب کرمان؛ «با یک جرقه می‌بینی خود سوخت‌بر و ماشینش به هوا رفتند»/ برخی ۱۰ خودرو می‌خرند و به قاچاقچیان اجاره می‌دهند

فرزانه فراهانی: نبود فرصت‌های شغلی، دشواری تأمین هزینه‌های زندگی و درآمد بالای قاچاق سوخت، برخی جوانان مناطق محروم جنوب‌شرق کرمان و سیستان‌وبلوچستان را به این کار پرخطر کشانده است؛ شغلی که به گفته رضا سابُکی، از فعالان محلی این مناطق، گاهی روزانه ۱۵ تا ۲۰ میلیون تومان سود خالص دارد، اما می‌تواند تمام دارایی فرد را هم از بین ببرد.

برخی سوخت‌برها برای کسب درآمد به خودروهای شخصی متکی‌اند و گروهی دیگر با خودروهای اجاره‌ای کار می‌کنند. در این میان، توقیف خودرو و جریمه‌های سنگین، خطر ورشکستگی را برای آن‌ها به همراه دارد. سابُکی از جوانانی می‌گوید که با وجود درآمد این کار، به دلیل بیکاری به آن روی آورده‌اند و اگر شغلی با درآمد ماهانه ۳۰ تا ۳۵ میلیون تومان داشته باشند، حاضرند قاچاق سوخت را کنار بگذارند.

در این گزارش می‌خوانید:

بیکاری و محدودیت فرصت‌های شغلی؛ از دلایل روی آوردن جوانان به قاچاق سوخت

سود خالص ۱۵ تا ۲۰ میلیون تومانی سوخت‌بری در یک شبانه‌روز

خرید و اجاره خودروهای مدل‌پایین به سوخت‌بران

جریمه بیش از ۲۰۰ میلیون تومانی برای سوخت‌بری با درآمد ۱۲۰ میلیون تومانی

خطر توقیف خودرو و ورشکستگی سوخت‌بران

نبود بیمه و دشواری تأمین هزینه‌های درمان خانواده‌ها

رضا سابُکی، یکی از فعالان منطقه جنوب‌شرق کشور در استان کرمان، با اشاره به وضعیت اشتغال در برخی مناطق محروم، به خبرآنلاین می‌گوید: نبود فرصت‌های شغلی مناسب و دشواری دسترسی به شغلی که دخل‌وخرج افراد با هم جور دربیاید، از دلایل اصلی روی آوردن برخی افراد به قاچاق سوخت است. در بعضی از این مناطق، فرصت‌های شغلی محدود است و کار پیدا کردن دشوار. اگر هم کاری وجود داشته باشد، از محل سکونت افراد دور است و آن‌ها ناچارند مسافت زیادی، حدود ۱۰۰ کیلومتر، را تا شهرستان‌ها یا مراکز استان‌های کرمان و هرمزگان طی کنند.

او می‌گوید: دومین دلیل روی آوردن شوتی‌ها به کارهایی مانند قاچاق سوخت، سود بالای این کار است. سود مالی حاصل از قاچاق سوخت به‌گونه‌ای است که اگر فردی در طول شبانه‌روز یک مسیر سوخت‌بری را طی کند، حدود ۱۵ تا ۲۰ میلیون تومان سود خالص به دست می‌آورد. اغلب قاچاق‌برها سربازی نرفته‌اند و کاری به آن‌ها نمی‌دهند …