مذاکرات برای پایان دادن به جنگ ایران به بنبست خورده بود.
جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا، برای مذاکره با ایرانیها به پاکستان رفته بود؛ اقدامی که نشان میداد دو طرف اختلافات خود را تا حدی کاهش دادهاند و کاخ سفید ممکن است در آستانه اعلام یک توافق مهم باشد.
اما در جریان نشست طولانی ماه آوریل، مذاکرهکنندگان آمریکایی نگران شدند. به [ادعای] یک مقام دولت آمریکا که مستقیماً از این موضوع اطلاع داشت، به نظر میرسید ایرانیها در حال تغییر شروط یک توافق احتمالی هستند. بنابراین، در جریان یک وقفه، آنها با مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، تماس گرفتند تا از او درباره اینکه «چه مسیری را در پیش بگیرند» راهنمایی بگیرند.
این مقام گفت روبیو با آنها موافق بود که نمیتوانند پیشنهاد ایران را بپذیرند. در نتیجه، توافقی در کار نخواهد بود.
روبیو چهره اصلی مذاکرات مربوط به ایران نیست. او در حالی که جنگ نامحبوب ادامه دارد، آگاهانه فاصلهای محتاطانه در عرصه عمومی حفظ کرده است. جرد کوشنر، داماد دونالد ترامپ، و استیو ویتکاف، دوست قدیمی رئیسجمهور و فرستاده ویژه او، بازیگران اصلی تلاشها برای پایان دادن به جنگ ایران و همچنین درگیری روسیه و اوکراین هستند.
این ترتیبی غیرمعمول است. در دولتهای گذشته، وزیران خارجه هنگام مسائل مربوط به جنگ و صلح در کانون توجه قرار داشتند. هنری کیسینجر در سال ۱۹۷۳ به دلیل مذاکره برای برقراری آتشبس در جنگ ویتنام در دولت ریچارد نیکسون، جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. جان کری نیز در دولت باراک اوباما بارها میان واشنگتن و خاورمیانه رفتوآمد کرد و تلاش داشت میان اسرائیلیها و فلسطینیها که در نهایت به نتیجه نرسید، توافق صلحی برقرار کند.
با این حال، روبیو در تمام این مدت یک «دست پنهان» بوده است؛ او به تدوین راهبرد دولت ترامپ کمک کرده و در پشت صحنه به مقاماتی که نقش علنیتری در مذاکرات صلح دارند، مشاوره داده است. …
