این اظهارات طلبکارانه در حالی مطرح میشود که «جانفدا»ها نماد واقعی جمهوریت، تابآوری و اقتدار ملی در برابر تهدیدات دشمن هستند. مردمی که بیش از ۲۰۰ روز است با ایستادگی بیمنت و با وجود تورم افسارگسیخته، پای کار کشور و انقلاب ماندهاند و معنای راهبردی حضورشان، دفاع از تمامیت ایران است.
نکته اساسی اینجاست که این طبقه فداکار، عموماً از قشر ضعیف جامعه هستند؛ صاحبان خانههای کوچک، خودروهای کمتعداد، مصرف آب و برق و بنزین حداقل و کسانی که تمام سهم شان از سفره انقلاب، یارانه ناچیز نهایتاً ۴۰۰ هزار تومانی است. این مردم از ابتدای جنگ کف خیابان بوده، معیشت سخت را تحمل کرده و برعکس برخی مدیران و مسئولان گلایه و شکایتی نداشتهاند.
سؤال اصلی از مدعیان این است: چرا زور مسئولان فقط به این قشر میرسد؟ چرا یارانههای کلان ثروتمندانی که دهها خودرو و ویلاهای پرمصرف دارند و هر هفته در سفرند قطع نمیشود؟ چرا درباره سرمایههای اصلی کشور که در بانکها و شرکتهای دولتی حیفومیل میشود، حقوقهای نجومی و پاداشهای میلیاردی حرفی زده نمیشود؟
مشکل اصلی، هزینههای پایین مردم «جانفدا» نیست، بلکه مدل مدیریتی و بریزوبپاشهای غیرضروری، حقمأموریتهای لاکچری و سفرهای میلیاردی، بیبرنامگی و ناکارآمدی است. اگر جلوی این حیفومیلها گرفته شود، نیازی نیست از مردمی که خود بار اقتصاد را بر دوش میکشند خواسته شود مانند یمنیها زندگی کنند! ملت مبعوث ایران، الگوی ملتها و آزادگان جهاناند. این حجم از طلبکاری از ملّت، عنوانی جز بیتدبیری و وقاحت ندارد. پایان خبر / رکنا / کدخبر 1250429
اخبار وبگردی را در اینجا بخوانید: … …
