افزایش فوتی‌های حوادث کار در برخی استان‌ها

هفت صبح، مرتضی مهدی‌زاده|  هنوز هوا گرگ‌ومیش است که کارگران راهی معدن‌های تاریک، ساختمان‌های نیمه‌کاره و کارخانه‌های صنعتی می‌شوند. کلاه‌های ایمنی بر سر می‌گذارند، لباس کار می‌پوشند و میان داربست‌های فلزی، دستگاه‌های سنگین و تونل‌های کم‌نور، روزی دیگر را آغاز می‌کنند. با این امید که پایان روز، خستگی کار باشد و بازگشت به خانه و آغوش خانواده. اما گاهی یک ریزش ناگهانی، سقوط از ارتفاع یا گیر افتادن میان چرخ‌دنده‌های یک دستگاه، همه‌چیز را در چند لحظه تغییر می‌دهد. صدای ماشین‌آلات خاموش می‌شود، همکاران سراسیمه به سوی محل حادثه می‌دوند. کلاه ایمنی و ابزار کاری که تا چند لحظه پیش در دست صاحبش بود، روی زمین جا می‌ماند. آن‌سوی دیوارهای کارگاه و حصارهای معدن، خانه‌هایی چشم‌انتظار بازگشت کسی هستند که صبح، با امید تامین معاش، در را پشت سر خود بسته است.

 

مرگ در محیط کار، همیشه نتیجه حادثه‌ای پیش‌بینی‌ناپذیر نیست. گاهی می‌توان با شناسایی به‌موقع عوامل خطر، رعایت استانداردهای ایمنی و نظارت موثر، از حوادثی جلوگیری کرد که جان کارگران را می‌گیرد. حوادثی که زمینه وقوع برخی از آن‌ها از مدت‌ها قبل در محیط کار وجود داشته است. از داربست ناایمن و تجهیزات فرسوده گرفته تا نبود وسایل حفاظتی و بی‌توجهی به مقررات.

 

با این حال، حوادث کار همچنان تکرار می‌شوند و هر بار، علاوه بر جان‌باختگان و مصدومان، خانواده‌هایی را با پیامدهای اقتصادی و اجتماعی روبه‌رو می‌کند. ابعاد این مسئله را می‌توان در آمارهای منتشرشده از حوادث کار در ایران و دیگر کشورهای جهان دنبال کرد.

  پشت هر آمار یک خانواده چشم‌انتظار است …