باد در گلوگاه تأمین مالی و شبکه

در دو سال گذشته، ظرفیت نیروگاه‌های تجدیدپذیر ایران افزایش یافته، اما سهم فناوری‌های مختلف از این رشد یکسان نبوده است. «حمیدرضا عظیمی»، قائم‌مقام سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی برق (ساتبا)، هفته گذشته گفت ظرفیت نیروگاه‌های خورشیدی در این مدت از حدود ۷۰۰ مگاوات به بیش از ۵۳۰۰ مگاوات رسیده و ظرفیت کل نیروگاه‌های تجدیدپذیر نیز از حدود ۱۲۵۰ مگاوات به بیش از ۶۰۰۰ مگاوات افزایش یافته است.

براساس آمار تفکیکی ساتبا، از مجموع ۶۰۱۴ مگاوات ظرفیت نیروگاه‌های تجدیدپذیر و پاک کشور، ۵۴۹۱ مگاوات به نیروگاه‌های خورشیدی و ۳۷۱٫۶ مگاوات به نیروگاه‌های بادی اختصاص دارد. برق‌آبی کوچک، توربین‌های انبساطی و زیست‌توده نیز سهم دیگری از این ظرفیت دارند. این ارقام نشان می‌دهد رشد تجدیدپذیرها عمدتاً بر دوش نیروگاه‌های خورشیدی بوده است. هر چند وزارت نیرو به‌تازگی از برنامه افزودن هزار مگاوات به این ظرفیت تا پایان سال ۱۴۰۶ خبر داده است.

توسعه نیروگاه‌های بادی در ایران پیشینه‌ای طولانی‌تر از موج تازه سرمایه‌گذاری در انرژی خورشیدی دارد. منجیل، بینالود، خواف و میل‌نادر سال‌هاست در شمار مناطق دارای نیروگاه بادی قرار دارند. بااین‌حال، شناسایی مناطق بادخیز به‌تنهایی به ساخت نیروگاه و تولید برق نمی‌انجامد. تأمین مالی، دسترسی به تجهیزات، ثبات مقررات، آمادگی شبکه و زمان اجرای پروژه‌ها نیز بر سرعت توسعه اثر می‌گذارند.

  خورشید چگونه جلو افتاد؟

 

رشد سریع نیروگاه‌های خورشیدی در دو سال گذشته، پرسشی درباره تفاوت مسیر توسعه این دو فناوری ایجاد می‌کند: چرا ظرفیت خورشیدی با شتاب بیشتری بالا رفته، اما باد هنوز سهم محدودی از ظرفیت تجدیدپذیرها دارد؟ «محسن طرزطلب»، رئیس ساتبا، یکی از تفاوت‌ها را هزینه و زمان اجرای پروژه‌ها می‌داند. به اعتقاد او، سرمایه‌گذاری در نیروگاه‌های بادی به هزینه اولیه بالاتر و زمان بیشتری نیاز دارد.

  باد چه جایگاهی در سبد برق دارد؟

  …