مراوکیو را شاه مین ساو مون (Min Saw Mon) در نیمه نخست سده پانزدهم بنا کرد و این شهر بیش از سه قرن مرکز پادشاهی آراکان باقی ماند. در دوره اوج، بهویژه از سده شانزدهم تا نیمه نخست سده هفدهم، مراوکیو به شهری ثروتمند و قدرتمند تبدیل شد؛ جایی که کشاورزی، تجارت، مذهب و قدرت نظامی در شکلگیری آن درهمتنیده بودند. امروز حدود ۲۰۰ معبد، استوپا و صومعه در محدودهای نزدیک به ۷ در ۶ کیلومتر، میان تپهها و دشتهای اطراف پراکندهاند.
اما مراوکیو فقط شهری میان کوه و دشت نبود. آب در ساختار آن نقش اساسی داشت. رودخانهها و آبراههها شهر را به دشتهای کشاورزی، بازارها و مسیرهای منتهی به خلیج بنگال وصل میکردند و همزمان برای جابهجایی کالا، آبیاری و دفاع به کار میرفتند. مراوکیو بهجای کنار زدن طبیعت، از رودخانهها، تپهها و تالابهای اطرافش برای ساختن یک شبکه شهری استفاده کرده بود.
همینجا تفاوت مراوکیو با باگان آشکار میشود. اگر باگان شهری آجری با افقی باز است، مراوکیو شهری سنگی و فشردهتر است. معابدی مانند شیتتاون (Shitthaung)، با راهروهای تودرتو و پیکرههای متعدد، هتاکانتتین (Htukkanthein)، با ساختاری سنگین و دژمانند، و کوتاونگ (Kothaung)، با شمار انبوه تصاویر بودا، فقط محل عبادت نبودند؛ بخشی از سیمای شهری بودند که مذهب، قدرت و هنر در آن درهمتنیده شده بود.
مراوکیو در واقع … …
