منصور رشیدی با انتقاد از وضعیت پیشکسوتان در فوتبال ایران میگوید: «اصلاً در ورزش، بویژه فوتبال، پیشکسوتان جایگاهی ندارند. بازنشستگی برای ما انگار آغاز یک کابوس است. من بعد از سالها حضور در دروازه تیم ملی و باشگاه استقلال، وقتی از فوتبال خداحافظی کردم، مدتی هم مربی تیم امید بودم، اما بعد از آن دیگر نه کسی سراغی از من گرفت و نه کسی با من صحبتی کرد. پیشکسوتان تا زمانی که زنده هستند، کمتر مورد توجه قرار میگیرند. نمونهاش زندهیاد حمید علیدوستی و حسن حبیبی که وقتی از میان ما رفتند، تازه همه به یادشان افتادند و شروع به تعریف و تمجید از آنها کردند. ما بازیکنی داشتیم که بعد از بازنشستگی در شرایط بسیار اسفناکی زندگی میکرد. به طوری که یکی از دوستانش هزینههای زندگی او، از جمله اجاره خانه و درمانش را میپرداخت و این بازیکن هم سال گذشته از دنیا رفت.»
او در ادامه، شرایط پیشکسوتان فوتبال در ایران را با وضعیت همتایان خارجی خود مقایسه میکند و معتقد است در فوتبال حرفهای جهان، پایان دوران بازیگری به معنای کنار گذاشتهشدن از فضای باشگاه نیست: «پیشکسوتان خارجی اصلاً چنین شرایطی ندارند. معمولاً در باشگاههای خودشان مشغول به کار میشوند و حتی برای تماشای مسابقات تیم باشگاهی یا تیم ملیشان، در جایگاه ویژه حضور پیدا میکنند. شرایط آنها اصلاً شبیه ما نیست. در این ۵۰ سال، حتی یک بار هم فدراسیون یا باشگاه ما را برای تماشای مسابقات دعوت نکرده است. حدود ۱۰ سال پیش هم با تعدادی از پیشکسوتان برای تماشای بازی استقلال با یک تیم دیگر به ورزشگاه رفتیم، اما حتی اجازه ورود را هم به ما ندادند.»
او با انتقاد از مبالغ پرداختی صندوق حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان میگوید: «حدود ۱۰ … …

بازار

































































































































































