بازار
این یک روایت است؛ روایت مردی که حتی ناتوانی جسمی هم مانع تلاشش برای ادای احترام به کشورش نمی‌شود. اما در سوی دیگر، ماجرای عادل فردوسی‌پور قرار دارد و انتقادهایی که به رفتارش در مراسم تشییع حمید علیدوستی مطرح شدند. در بخشی از مراسم تشییع این‌پیشکسوت فوتبالی، سرود ملی ایران پخش شد اما فردوسی‌پور و علی دایی از جا برنخاستند!
فردوسی‌پور نگذاشت نفر بغل دستی‌اش به احترام سرود جمهوری اسلامی ایران بلند شود + ویدیو
قرار نیست این دو روایت را یکی بدانیم یا از تصویر آن جانباز برای قضاوت فردوسی‌پور استفاده کنیم؛ اما کنار هم قرار گرفتن‌شان، پرسش مهم‌تری را پیش می‌کشد: وطن‌دوستی را چگونه باید معنا کرد؟
آقای فردوسی‌پور! شما در واکنش به انتقادها گفته‌اید پیشنهادهای چندمیلیون‌دلاری از خارج از کشور داشته‌اید، اما ایران را ترک نکرده‌اید و عشق به وطن را متعلق به قشر خاصی نمی‌دانید! این‌حرف قابل شنیدن است؛ اما چرا بحث را به ماندن یا رفتن تقلیل می‌دهید؟ مگر هرکه در ایران مانده، تمام مسئولیت و دین خود را در برابر وطن ادا کرده است؟ ماندن می‌تواند ارزشمند باشد، اما پاسخ همه پرسش‌ها نیست.
وطن را نمی‌توان فقط با محل زندگی یا تعداد پیشنهادهای خارجی سنجید. وطن، مردم یک‌سرزمین‌اند؛ خاطراتشان، رنج‌هایشان، شادی‌هایشان و روزهایی که بیش از همیشه نیاز دارند دیده و شنیده شوند.
شما سال‌ها با برنامه «نود» به خانه‌های مردم رفتید. مخاطبانی که برنامه‌تان را دنبال می‌کردند، به شما اعتماد داشتند و برایتان سرمایه اجتماعی ساختند. بعد از پایان حضورتان در تلویزیون هم توانستید در فضای رسانه‌ای خارج از صداوسیما مخاطبان خود را حفظ کنید. این جایگاه اتفاق کوچکی نیست و طبیعی است از چنین‌چهره‌ای، درباره بعضی رفتارها و مواضعش سؤال شود. …
