بازار
این روزها و شاید به تصریح فزون‌تر این ساعات که روند فعل و انفعالات ژئوپلتیکی خاورمیانه بیش و پیش از هر زمان دیگری در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و شواهد و قرائن حاکی از آن است که حداقل طرف صهیونیستی و شخص نتانیاهو به دلایل داخلی، بعد از شش ماه نشانه‌های بارزی از تمایل به ورود دوباره به منازعه جنگ مستقیم نظامی از خود نشان می‌دهد، سؤال اصلی آن است که برای حفظ منافع ملی و حراست از کیان ارضی کشور می‌بایست با چه ابزار و شیوه و برنامه‌ای به مواجهه با تهدیدات بروز شده کنونی رفت.
پاسخ به سؤال‌هایی از این دست که چگونه می‌توان در برابر اسرائیل به اصل توازن قوا و بازدارندگی مرصوص و پایدار و نه مقطعی و گذرا و شکننده نائل آمد؟ آیا می‌توان از آغاز جنگ فراگیر دیگری جلوگیری به عمل آورد؟ آیا مذاکره در شرایط کنونی و بهره‌گیری از ابزار دیپلماسی در برابر دشمن آمریکایی پاسخگو بوده و میتواند برون‌رفتی معقول از شرایط گرگ و میش کنونی رقم بزند؟ آیا شرایط نه جنگ و نه مذاکره یا هم جنگ و هم مذاکره و استراتژی‌های ترکیبی پاسخگو خواهد بود؟
آیا مذاکره‌ای که طرف آمریکایی قائل به آن است و بی‌تعارف در قواره تسلیم مطلق یا حرکت تدریجی در این مسیر است، میتواند حتی از وقوع جنگ جلوگیری کند و دستاورد حداقلی برای منافع ملی ما داشته باشد؟ اگر جنگ را با همین شرایط موجود و به شکل واکنشی و تدافعی پی بگیریم، می‌توانیم نقطه را سر خط آورده و برون‌رفت از این وضعیت ناپایدار رقم بزنیم؟ و سؤال نهایی و پایانی اینکه آیا در چارچوب جنگ یا مذاکره و ترکیبی بین این دو در قالب روندهایی که تاکنون داشته‌ایم می‌توان امیدوار به برون‌رفت از شرایط موجود یا بدتر شدن اوضاع داشت؟ …
